કેસ ૧: સીમલેસ ટ્રેપ (Seamless Trap)
મધ્યરાત્રિના ટકોરે મેટ્રો હોસ્પિટલના આઈ.સી.યુ.માં અચાનક બધા જ મોનિટર એકસાથે ચીસો પાડવા લાગ્યા. બેડ નંબર 7 પર પડેલા ઈશાનના શરીરમાં કંઈક એવું થઈ રહ્યું હતું જે તબીબી વિજ્ઞાનના ઈતિહાસમાં ક્યારેય નોંધાયું નહોતું. ડૉ. અભિમન્યુ રાણા જ્યારે ત્યાં પહોંચ્યા, ત્યારે તેમણે જોયું કે ઈશાનની ચામડીની નીચે, બરાબર હૃદયની ઉપર, એક નાનકડી ચાંદી જેવી સોય આપમેળે તરી રહી હતી. કોઈ અદ્રશ્ય દોરો તેને અંદરની તરફ ખેંચી રહ્યો હોય તેમ તે સોય દર મિનિટે પોતાની દિશા બદલતી હતી.
ડૉ. અભિમન્યુએ તાત્કાલિક સ્કેનિંગના આદેશ આપ્યા. રિપોર્ટ જોઈને તેમની અક્કલ કામ કરતી બંધ થઈ ગઈ. એ સોય લોખંડની નહોતી, પણ થીજી ગયેલા લોહીના કણોથી બનેલી હોય તેવું લાગતું હતું. સૌથી ભયાનક વાત એ હતી કે, એ સોયનો આકાર બદલાઈ રહ્યો હતો. તે ક્યારેક સર્પિલ (spiral) બનતી તો ક્યારેક કોઈ અજાણી લિપિના અક્ષર જેવી દેખાતી.
"આ શક્ય જ નથી," ડૉ. અભિમન્યુ ગણગણ્યા. "લોહી પોતે જ શસ્ત્ર કેવી રીતે બની શકે?"
તેમણે સોયને બહાર કાઢવા માટે જેવું સર્જિકલ ટૂલ હાથમાં લીધું, કે તરત જ હોસ્પિટલના સ્પીકર્સમાં એક અવાજ ગુંજ્યો. એ અવાજ સીતારના તાર છેડાતા હોય તેવો તીણો અને લયબદ્ધ હતો. પ્રીતમ સિંહ ચૌહાણ, જે હોસ્પિટલના વેઈટિંગ રૂમમાં બેઠા હતા, તે દોડીને અંદર આવ્યા. "અભિમન્યુ, ઉભો રહી જા! આ સોયને અડતો નહીં. આ કોઈ ઓપરેશન નથી, આ એક 'રિઝોનન્સ' (અનુનાદ) છે. આ સોય ઈશાનના હૃદયના ધબકારા સાથે નહીં, પણ તારા વિચારો સાથે જોડાયેલી છે!"
અભિમન્યુ અટક્યા. તેમણે જોયું કે જેવો તેમણે સોય કાઢવાનો વિચાર કર્યો, સોયની અણી સીધી તેમના પ્રતિબિંબ તરફ ફરી ગઈ જે ઓપરેશન થિયેટરના કાચ પર દેખાતું હતું. સોય કાચને ચીરીને બહાર આવવા મથતી હતી, જાણે અરીસાની અંદરની દુનિયા અને બહારની દુનિયા વચ્ચેનો પડદો તોડવા માંગતી હોય.
અચાનક, ઈશાનની આંખો ખુલી. તેણે અભિમન્યુનો હાથ પકડ્યો. ઈશાનના હાથનો સ્પર્શ બરફ જેવો ઠંડો હતો. તેણે ધીમેથી કહ્યું, "ડોક્ટર, સાત (7) વર્ષ પહેલા તમે જે કપડું સીવ્યું હતું, એનો છેલ્લો ટાંકો લેવાનો બાકી રહી ગયો હતો. આજે એ દોરો પૂરો થયો છે."
અભિમન્યુના મગજના તાર હલી ગયા. સાત વર્ષ પહેલા તેમણે એક હાઈ-પ્રોફાઈલ કેસમાં એક નેતાનું ઓપરેશન કર્યું હતું, જ્યાં તેમણે ભૂલથી એક રેશમી દોરો અંદર છોડી દીધો હતો. પણ ઈશાનને એ વાતની ખબર કેવી રીતે? અને આ સોય સાથે તેનો શું સંબંધ?
જેમ જેમ સોય હૃદયની અંદર ઉતરતી ગઈ, તેમ તેમ અભિમન્યુની યાદશક્તિ ભૂંસાવા લાગી. તેમને પોતાનું નામ, પોતાની ડિગ્રી, બધું જ ભુલાવા લાગ્યું. તેમને એવું લાગવા માંડ્યું કે તેઓ પોતે જ એક સોય છે જેને કોઈ મોટું અદ્રશ્ય મશીન ચલાવી રહ્યું છે.
વાર્તાનો હાઈ-લેવલ ટ્વિસ્ટ ત્યારે આવ્યો જ્યારે સોય હૃદયની આરપાર નીકળી ગઈ. પણ લોહી નીકળવાને બદલે, ઈશાનના શરીરમાંથી હજારો રેશમી દોરા બહાર આવ્યા અને આખા ઓપરેશન થિયેટરને એક જાળામાં લપેટી લીધું. અભિમન્યુએ જોયું કે એ જાળાની વચ્ચે પોતે એક પૂતળાની જેમ લટકેલા છે.
વાસ્તવમાં, ઈશાન કોઈ માણસ નહોતો. તે સાત વર્ષ પહેલાના એ અધૂરા રહી ગયેલા ઓપરેશનનો 'અપરાધબોધ' (Guilt) હતો, જેણે એક ભૌતિક સ્વરૂપ ધારણ કર્યું હતું. એ સોય અભિમન્યુના પાપને સીવી રહી હતી. અંતે, જ્યારે સવાર પડી ત્યારે હોસ્પિટલના રૂમ નંબર 7 માં કોઈ ડોક્ટર નહોતો અને કોઈ દર્દી નહોતો. ત્યાં માત્ર એક જૂનું સીતાર પડ્યું હતું, જેનો એક તાર તૂટેલો હતો અને તેની અણી પર લોહીનું એક સુકાઈ ગયેલું ટીપું હતું.
અભિમન્યુ ક્યાં ગયા? તે કદાચ એ સોયના અદ્રશ્ય ટાંકાઓમાં કાયમ માટે કેદ થઈ ગયા હતા. તેમની અક્કલ એ વાત સ્વીકારી જ ના શકી કે વિજ્ઞાન અને કર્મ જ્યારે એકબીજા સાથે ટકરાય છે, ત્યારે તર્કનો અંત આવે છે.
#MansiDesaiShastriNiVartao
#માનસીદેસાઈશાસ્ત્રીનીવાર્તાઓ
#Aneri
#SuspensethrillerStory
#Booklover
#Storylover
#Viralstory
