ચમત્કારીક રુદ્રાક્ષ ભાગ્ય__12
(આ ભાગ વાંચતા પહેલા આગળના 11 ભાગ વાંચશો તો આ ભાગ વાંચવાની વધુ મજા આવશે)
બાળક અને ભિક્ષુકની ઘટનાના સમાચાર વાવાઝોડાની જેમ ફેલાયા. શરૂઆતમાં લોકો એને દંતકથા માની રહ્યા હતા, પરંતુ જેમ જેમ ચર્ચા વધી, તેમ તેમ મંદિર પરિસરમાં એક નવી ભીડ ઉમટવા લાગી. દરેક માતા-પિતા પોતાના બાળકને લઈને આવવા લાગ્યા. સૌના મનમાં એક જ આશા—કદાચ અમારું બાળક પણ તે પાનને સ્પર્શી શકે, કદાચ અમને પણ કોઈ અણધાર્યો આશીર્વાદ મળે.
પરંતુ આ વખતે પરિસ્થિતિ અલગ હતી. બાળકો નિર્દોષ તો હતા, પરંતુ તેમની આસપાસ લાલસા અને અપેક્ષાનો ઘેરો વલયો હતો. માતા-પિતા તેમને સમજાવતા—“હાથ આગળ વધાર, પાન તોડી લે,” “ડરશો નહીં,” “ભગવાનનો પ્રસાદ છે.”
પરંતુ આશ્ચર્ય એ હતું કે એકપણ બાળક જાળીની નજીક પહોંચતું નહીં. કોઈ અચાનક અટકી જતું, કોઈ રડવા લાગતું, કોઈ માતાની પાછળ છુપાઈ જતું. પાન હલતું પણ નહીં. તે છોડ ફરીથી એક મૌન, ગૂઢ શાંતિમાં ઊભો રહ્યો.
ધીમે ધીમે લોકોની આશા ક્ષીણ થવા લાગી. જે ચમત્કાર એકવાર બન્યો હતો, તે ફરી બનતો નહોતો. કેટલાકે કહેવું શરૂ કર્યું કે કદાચ તે માત્ર એક સંયોગ હતો. કેટલાકે શંકા વ્યક્ત કરી કે ભિક્ષુકે સોનાનું પાન વેચીને ગાયબ થઈ ગયો હશે. પરંતુ પુજારી શાંતિથી રોજ પ્રાર્થના કરતા રહ્યા. તેમને ખબર હતી—આ છોડ કોઈ લોભ કે પ્રદર્શન માટે નથી.
સમય ફરી વહી ગયો. એક વર્ષથી વધુ વીતી ગયું. છોડ એ જ રીતે ઊભો રહ્યો—ઇન્દ્રધનુષી પાંદડાં સાથે, પરંતુ હવે લોકોની ભીડ ઓછી થઈ ગઈ હતી. સોશિયલ મીડિયા પરનો ઉત્સાહ શાંત પડી ગયો હતો. મંદિર ફરીથી પોતાના મૂળ સ્વરૂપે—શાંત, ગૂઢ અને આધ્યાત્મિક બની ગયું.
અને પછી એક સાંજ આવી.
આકાશમાં વાદળો હતા, હળવો પવન વહેતો હતો. એ સમયે એક માનસિક રીતે અસ્વસ્થ પુરુષ મંદિરમાં પ્રવેશ્યો. તેના કપડાં અસ્વચ્છ, વાળ બેચેન, આંખોમાં અસ્થિરતા. છેલ્લા બે વર્ષથી તે શહેરમાં ભટકતો હતો. લોકો તેને “પાગલ” કહી દૂર હંકારતા. કોઈને તેની કહાની ખબર નહોતી—કે ક્યારેક તે એક સામાન્ય, સંવેદનશીલ યુવાન હતો.
તેની યાદોમાં એક યુવતી હતી—તેમની મિત્રતા, તેમનો પ્રેમ, અને પછી એક અચાનક દગો. વેલેન્ટાઇન ડેના દિવસે, જ્યારે તેણે જીવનભરના સપના ગૂંથ્યા હતા, ત્યારે એ યુવતીએ તેને ત્યજી દીધો. તે દિવસ પછી તેનો વિશ્વાસ તૂટી ગયો. ધીમે ધીમે મન બેફામ બનતું ગયું, અને આખરે તે માનસિક સંતુલન ગુમાવી બેઠો.
એ જ માણસ આજે આ મંદિરમાં આવી પહોંચ્યો.
તેની નજર સીધી જ છોડ પર પડી. પરંતુ તેમાં લોભ નહોતો, અપેક્ષા નહોતી—માત્ર એક બેફામ, નિર્દેશહીન ચેષ્ટા. તે જાળીની નજીક ગયો. લોકો થોડી દૂર ઊભા રહી તેને જોયા કરતા રહ્યા. “આ તો કંઈક ઉથલપાથલ કરશે,” કોઈએ કહ્યું.
અચાનક તેણે હાથ આગળ વધાર્યો.
કોઈએ રોકવાનો પ્રયત્ન કર્યો નહીં—કદાચ બધાને લાગ્યું કે આ તો નિષ્ફળ જ જશે. પરંતુ આ વખતે પાન હળવેથી આગળ વધ્યું. જાણે કોઈ જૂની ઓળખાણને સ્વીકારતું હોય. તેણે સહેલાઈથી એક પાન તોડી લીધું.
લોકો ચોંકી ઉઠ્યા.
તે પાનને તેણે તુલસી સમજી લીધું. બાળસહજ ભ્રમમાં, તેણે તેને પોતાના મોઢામાં મૂક્યું અને ચાવી નાખ્યું. ક્ષણભર માટે કંઈ થયું નહીં. પરંતુ થોડા જ પળોમાં તે ધરતી પર પડી ગયો—અચેત.
મંદિરમાં હાહાકાર મચી ગયો. “પાણી લાવો!” “ડોક્ટરને બોલાવો!”
પરંતુ પુજારી શાંતિથી ઊભા રહ્યા. તેમણે બધાને શાંત રહેવા કહ્યું. “ભગવાનની ઈચ્છા વિના અહીં કશું નથી બનતું,” એમ તેમણે ધીમેથી કહ્યું.
તે માણસ બાર કલાક સુધી નિર્જીવ જેવો પડ્યો રહ્યો. રાત ગઈ, સવાર આવી. લોકો ચિંતિત હતા, પરંતુ કોઈ અજાણી શાંતિ પણ હતી.
બાર કલાક બાદ, તેની આંગળીઓ હળવી હલચલ કરવા લાગી. આંખો ધીમે ધીમે ખુલ્યાં. તેણે આસપાસ જોયું—પરંતુ આ નજર બે વર્ષ પહેલાંની નજર જેવી હતી. સ્થિર. સમજદાર. સ્વચ્છ.
તે ધીમેથી ઊભો થયો. લોકો આશ્ચર્યમાં ઊભા રહ્યા. તેની આંખોમાં હવે ગૂંચવણ નહોતી, બેચેની નહોતી. જાણે કોઈ ભારે વાદળ દૂર થઈ ગયું હોય.
પછી તેણે છોડ તરફ જોયું.
થોડા ક્ષણ માટે મૌન રહ્યો. પછી હળવી સ્મિત સાથે બોલ્યો—
“હેપ્પી વેલેન્ટાઇન ડે… તે મારી જિંદગી બચાવી. તું મારો સૌથી સારો મિત્ર છે. થેન્ક યુ સો મચ.”
તેના શબ્દોમાં કોઈ વ્યંગ નહોતું, કોઈ દુઃખ નહોતું—માત્ર આભાર હતો. એ આભાર જે હૃદયમાંથી નીકળે છે.
અને એ જ ક્ષણે, સૌની આંખો સામે, છોડ પર પાંચ નવા પાંદડાં ઉગી આવ્યા. નાજુક, તાજા, તેજસ્વી. જાણે તે શબ્દો સાંભળીને તે ખુશ થઈ ગયો હોય.
મંદિર ફરીથી નિર્વાક બની ગયું.
લોકોને સમજાઈ ગયું—આ છોડ માત્ર એક ચમત્કાર નથી. તે ભાવનાઓને સમજે છે. જે તેને સ્વાર્થથી નહીં, પરંતુ કૃતજ્ઞતાથી સ્પર્શે છે, તેને તે આશીર્વાદ આપે છે. અને જ્યારે કોઈ દિલથી “આભાર” કહે, ત્યારે તે પોતે પણ વધુ સમૃદ્ધ બની જાય છે.
તે દિવસથી લોકો માત્ર પાન લેવા માટે નહીં, પરંતુ દિલથી પ્રાર્થના કરવા માટે આવવા લાગ્યા. તેમને સમજાઈ ગયું કે આ છોડ રુદ્રાક્ષની શક્તિથી જન્મેલો છે—અને તે શક્તિ માત્ર શરીર નહીં, મન અને આત્માને પણ સ્પર્શે છે.
કારણ કે ક્યારેક, ચમત્કાર પાનમાં નથી હોતો—પરંતુ એ ભાવનામાં હોય છે, જે “આભાર” તરીકે પ્રગટ થાય છે.
