સમય ના અવષેશો
ભાગ 2
લેખિકા
Mansi Desai
Shastri
સીડીઓ ઉતરી રહેલા બૂટના અવાજો લેબની સ્ટીલની દિવાલોમાં પડઘાઈ રહ્યા હતા. આર્યન અને મનુ પાસે છુપાવવા માટે બહુ ઓછી જગ્યા હતી.
"સર, આપણે ફસાઈ ગયા છીએ!" મનુના અવાજમાં ફફડાટ હતો.
આર્યને ત્વરિત નિર્ણય લીધો. તેણે પેલી કાચની પેટી પાસે જઈને જોરથી તેના પર હાથ માર્યો. કાચ તૂટ્યો નહીં, પણ આર્યનના સ્પર્શથી પેટીનું સેન્સર એક્ટિવેટ થઈ ગયું. પેટી હળવેકથી ખુલી અને અંદરથી પેલું રહસ્યમય KVRC કડું બહાર આવ્યું. આર્યને કોઈ પણ વિચાર કર્યા વગર એ કડું પોતાના જમણા કાંડા પર પહેરી લીધું.
જેવું કડું પહેર્યું, આર્યનને આખા શરીરમાં વીજળીના આંચકા જેવો અનુભવ થયો. તેની આંખો સામે હજારો વર્ષોના ઇતિહાસની તસવીરો એક સેકન્ડમાં પસાર થઈ ગઈ.
"ત્યાં જ ઉભા રહો! કોઈ હલચલ કરશો નહીં!" એક કઠોર અવાજ ગુંજ્યો.
લેબમાં ચાર સશસ્ત્ર કાળા ડ્રેસ પહેરેલા માણસો પ્રવેશ્યા. તેમની પાછળ એક લાંબો, પાતળો માણસ હતો, જેણે કાળા ચશ્મા પહેર્યા હતા. તેનો ચહેરો કોઈ પથ્થર જેવો ભાવહીન હતો.
"મારું નામ 'ઝોરા' છે," પેલા માણસે શાંતિથી કહ્યું. "અને આર્યન, તારી પાસે જે કડું છે, તે અમારું છે. તારા પિતાએ તે અમારી પાસેથી ચોર્યું હતું."
"તમે ખોટું બોલો છો!" આર્યને બૂમ પાડી. "મારા પિતા ચોર નહોતા. તેમણે આ દુનિયાને બચાવવા માટે આ ટેકનોલોજી છુપાવી હતી."
ઝોરા એક ડગલું આગળ વધ્યો. "દુનિયાને બચાવવી? અમે તો આ દુનિયાને ફરીથી લખવા (Rewrite) માંગીએ છીએ. KVRC થી અમે ઇતિહાસ બદલી શકીએ છીએ. કલ્પના કર આર્યન, જો ભારત પર ક્યારેય આક્રમણ જ ન થયું હોત? જો દુનિયામાં ક્યારેય ગરીબી જ ન હોત? અમે એ કરી શકીએ છીએ."
"પણ એના બદલામાં કેટલી જિંદગીઓનો ભોગ લેવાશે એ તમે નથી કહેતા," આર્યને ડાયરીમાં વાંચેલી ચેતવણી યાદ કરતા કહ્યું.
"પૂરતી વાતો થઈ ગઈ. ગાર્ડ્સ, તેની પાસેથી એ કડું છીનવી લો!" ઝોરાએ આદેશ આપ્યો.
જેવા બે ગાર્ડ્સ આર્યન તરફ ધસ્યા, આર્યનનો હાથ આપોઆપ હવામાં ઉંચો થયો. કડામાંથી એક તેજસ્વી વાદળી પ્રકાશ નીકળ્યો અને આખી લેબમાં સમય જાણે અત્યંત ધીમો પડી ગયો (Slow Motion). આર્યન જોઈ શકતો હતો કે ગાર્ડ્સની ગોળીઓ હવામાં સ્થિર થઈ ગઈ છે.
"આ શું થઈ રહ્યું છે?" મનુ મૂર્તિની જેમ એક જગ્યાએ થીજી ગયો હતો.
આર્યનને સમજાયું કે આ કડું સમયને કાબૂમાં કરવાની શક્તિ આપે છે. પણ તેને વાપરવું કઈ રીતે એ તેને ખબર નહોતી. તેની હથેળીમાં બળતરા થવા લાગી.
લેબમાં સમય જાણે થંભી ગયો હતો. હવામાં લટકેલી ગોળીઓ અને સ્થિર થઈ ગયેલા ગાર્ડ્સ જોઈને આર્યન ધ્રૂજી ઉઠ્યો. તેના કાંડા પર રહેલું KVRC કડું ધબકતા હૃદયની જેમ વાદળી પ્રકાશ છોડી રહ્યું હતું. તેને સમજાયું કે આ શક્તિ લાંબો સમય ટકશે નહીં.
"મનુ! જલ્દી કર, મારો હાથ પકડ!" આર્યને બૂમ પાડી.
મનુ, જે સમયના આ અજીબ વમળમાં અડધો ફસાયેલો હતો, તેણે માંડ-માંડ આર્યનનો હાથ પકડ્યો. આર્યને કડા પર રહેલી એક નાની સ્વિચ જેવી રચનાને દબાવી. એકાએક, એક જોરદાર ધડાકો થયો અને સમય ફરીથી સામાન્ય ગતિએ દોડવા લાગ્યો.
ગાર્ડ્સની ગોળીઓ દિવાલમાં જઈને વાગી, પણ ત્યાં સુધીમાં આર્યન અને મનુ લેબના પાછળના એક ગુપ્ત રસ્તા તરફ દોડી ગયા હતા.
"તેમને જવા ન દેતા! જીવતા પકડો!" ઝોરાનો ગુસ્સાભર્યો અવાજ ગુંજ્યો.
આર્યન અને મનુ એક સાંકડી સુરંગમાં દોડી રહ્યા હતા. સુરંગના અંતે એક જૂની પથ્થરની દીવાલ હતી. આર્યને ડાયરીમાં જોયું; ત્યાં એક સંકેત હતો — "જ્યાં વિજ્ઞાન અટકે છે, ત્યાં શ્રદ્ધા શરૂ થાય છે."
દીવાલ પર એક નાનું ખાંચું હતું. આર્યનને યાદ આવ્યું કે તેના પિતા તેને નાનપણમાં એક વિચિત્ર સિક્કો આપતા હતા, જે તે હંમેશા તેના ગળામાં પેન્ડન્ટ તરીકે પહેરતો. તેણે ગળામાંથી એ સિક્કો કાઢ્યો અને ખાંચામાં ભરાવ્યો.
કડાક... અવાજ સાથે દીવાલ ખસી ગઈ. પણ સામે જે હતું તે જોઈને બંનેની આંખો ફાટી ગઈ. તે રણની બહાર નીકળવાનો રસ્તો નહોતો, પણ એક વિશાળ ભૂગર્ભ હોલ હતો જેમાં હજારો વર્ષ જૂની મૂર્તિઓ અને આધુનિક મશીનોનું મિશ્રણ હતું.
"આર્યન ભાઈ, આપણે ક્યાં આવી ગયા? આ તો કોઈ મંદિર જેવું લાગે છે," મનુએ ફફડતા અવાજે કહ્યું.
હોલની વચ્ચે એક મોટી શિલા હતી જેના પર ગુજરાતીમાં કોતરાયેલું હતું:
"સમય એ નદી નથી, પણ એક વર્તુળ છે. જે આજે છે, તે જ ગઈકાલ હતી."
ત્યાં જ આર્યનને અહેસાસ થયો કે તેના પિતા માત્ર વૈજ્ઞાનિક નહોતા, પણ એક એવા રહસ્યના રક્ષક હતા જે હજારો વર્ષોથી ભારતની આ ભૂમિમાં છુપાયેલું હતું. કડામાંથી અચાનક એક હોલોગ્રાફિક નકશો હવામાં તરવા લાગ્યો. આ નકશો રણના કોઈ ચોક્કસ લોકેશન તરફ નિર્દેશ કરતો હતો.
"આ ચાવી છે," આર્યન બબડ્યો. "આ કડું માત્ર સમય રોકવા માટે નથી, પણ એ 'સમયના દરવાજા' સુધી પહોંચવાનો રસ્તો બતાવે છે."
અચાનક, સુરંગમાંથી ઝોરાના માણસોના આવવાનો અવાજ નજીક આવવા લાગ્યો. આર્યન પાસે હવે બે જ રસ્તા હતા: કાં તો શરણાગતિ સ્વીકારે, અથવા નકશામાં બતાવેલા અજાણ્યા જોખમ તરફ કૂદકો મારે.
#MansiDesaiShastriNiVartao
#માનસીદેસાઈશાસ્ત્રીનીવાર્તાઓ
#Aneri
#SuspensethrillerStory
#Booklover
#Storylover
#Viralstory
