ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಯಾವುದೋ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿರುವ ಬಾಡಿಗೆ ಕೊಠಡಿ. ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಒಳಗೆ ವಿಶ್ವಾಸ್ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಟೈಪ್ರೈಟರ್ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನಿದ್ರೆಯಿಲ್ಲದೆ ಹಲವು ರಾತ್ರಿಗಳು ಕಳೆದಿದ್ದವು. ಅವನ ಮುಂದೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಇತ್ತು ಬದುಕು. ಆದರೆ ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಒಂದು ಸಾಲನ್ನೂ ಬರೆಯಲು ಅವನಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ವಿಶ್ವಾಸ್ ಒಬ್ಬ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ಬರಹಗಾರನಾಗಿದ್ದ. ಆದರೆ ಕಳೆದ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅವನ ಜೀವನ ಒಂದು ದುರಂತ ಕಾದಂಬರಿಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಅವನ ತಂದೆಯ ಸಾವು, ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಹುಡುಗಿಯ ಅಗಲಿಕೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಕಾಶಕರಿಂದ ಬಂದ ತಿರಸ್ಕಾರದ ಪತ್ರಗಳು ಅವನನ್ನು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಕುಗ್ಗಿಸಿದ್ದವು. ಬದುಕೇ ಒಂದು ಕಾದಂಬರಿಯಾದ ಮೇಲೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ನೋವಿನ ಪುಟಗಳೇ ಜಾಸ್ತಿ ಇವೆಯಲ್ಲವೇ? ಎಂದು ಅವನು ಗೋಡೆಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಆ ರಾತ್ರಿ ಅವನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ ತನ್ನ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ತನ್ನ ಬದುಕನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕೊನೆಗೊಳಿಸುವುದು. ವಿಶ್ವಾಸ್ ತನ್ನ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸಿಕ್ಕಿದರು. ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಲ್ಯಾಂಟರ್ನ್ ಇತ್ತು. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ವಿಶ್ವಾಸ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಕ್ಕರು.
ಬರಹಗಾರರೇ, ಕಥೆ ಮುಗಿಸಲು ಹೊರಟಿದ್ದೀರಾ ಅಥವಾ ಹೊಸದನ್ನು ಶುರು ಮಾಡಲಿದ್ದೀರಾ? ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.
ವಿಶ್ವಾಸ್ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ. ನಾನು ಬರಹಗಾರ ಎಂದು ನಿಮಗೆ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತು? ಆ ವೃದ್ಧರು ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಓಣಿಯ ಕಡೆಗೆ ಬೆರಳು ತೋರಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಕಟ್ಟಡವಿತ್ತು. ಅದರ ಮೇಲೆ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ದಿ ಲೈಬ್ರರಿ ಆಫ್ ಅನ್ರಿಟನ್ ಲೈವ್ಸ್ ಎಂದು ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು. ಕುತೂಹಲ ತಾಳಲಾರದೆ ವಿಶ್ವಾಸ್ ಒಳಗೆ ಹೋದ. ಅಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಪುಸ್ತಕಗಳಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಖಾಲಿ ಪುಟಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದವು. ಗ್ರಂಥಾಲಯದ ಒಳಗೆ ಒಂದು ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ವಾಸ್ನ ಹೆಸರಿರುವ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕವಿತ್ತು. ಅವನು ಅದನ್ನು ತೆರೆದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಅವನ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಇಂದಿನವರೆಗಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಘಟನೆಯೂ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಕೆತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಅವನ ಬಾಲ್ಯದ ತುಂಟಾಟ, ತಾಯಿ ತಿನಿಸಿದ ಮೊದಲ ತುತ್ತು, ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದ ಪ್ರಶಸ್ತಿ—ಎಲ್ಲವೂ ಚಿತ್ರಸಹಿತ ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಆದರೆ, ಕಡೆಯ ಕೆಲವು ಪುಟಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದವು. ವಿಶ್ವಾಸ್ ಆ ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುವಿದಾಗ, ಒಂದು ಕನ್ನಡಿ ಕಾಣಿಸಿತು. ಆ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬದ ಬದಲು, ಅವನ ಭವಿಷ್ಯದ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಂದು ದೃಶ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಒಬ್ಬ ಯಶಸ್ವಿ ಬರಹಗಾರನಾಗಿ ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ಮುಂದೆ ಭಾಷಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಇನ್ನೊಂದು ದೃಶ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಒಬ್ಬ ಅನಾಥ ಮಗುವಿಗೆ ಅಕ್ಷರ ಕಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆ ವೃದ್ಧ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅವನ ಹಿಂದೆ ಬಂದು ನಿಂತರು. ನೋಡು ವಿಶ್ವಾಸ್, ಈ ಕಪ್ಪು ಪುಟಗಳು ನಿನ್ನ ಇಂದಿನ ಹತಾಶೆ. ಆದರೆ ಈ ಕನ್ನಡಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿರುವ ದೃಶ್ಯಗಳು ನಿನ್ನ ಕಾದಂಬರಿಯ ಮುಂದಿನ ಸುಂದರ ಅಧ್ಯಾಯಗಳು. ನೀನು ಇಂದು ಲೇಖನಿ ಕೆಳಗಿಟ್ಟರೆ, ಈ ಅದ್ಭುತ ಕ್ಷಣಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ. ಹಠಾತ್ತನೆ ಗ್ರಂಥಾಲಯದ ದೀಪಗಳು ಆರಿಹೋದವು. ವಿಶ್ವಾಸ್ಗೆ ತನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ನೆರಳುಗಳು ಸುಳಿದಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಆ ನೆರಳುಗಳು ಅವನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದವು.ಸೋಲು ನಿನ್ನ ವಿಧಿ, ನಿನ್ನಿಂದ ಯಾವುದೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಬದುಕು ಕೇವಲ ನೋವು. ಇದು ವಿಶ್ವಾಸ್ನ ಒಳಗಿದ್ದ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಯೋಚನೆಗಳ ಆಕ್ರಮಣವಾಗಿತ್ತು. ವಿಶ್ವಾಸ್ ಆವೇಶದಿಂದ ಕಿರುಚಿದ, ಇಲ್ಲ ನನ್ನ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ನಾನು ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ
ಅವನು ತನ್ನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಲೇಖನಿಯನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದ. ಆ ಲೇಖನಿಯಿಂದ ಬೆಳಕು ಹೊರಹೊಮ್ಮಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ಅವನು ಆ ಕಪ್ಪು ಪುಟಗಳ ಮೇಲೆ ಬರೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದ—ನಂಬಿಕೆ', 'ಹೋರಾಟ', 'ಪುನರುತ್ಥಾನ'. ಅವನು ಬರೆದ ಪ್ರತಿ ಪದವೂ ಆ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ದೂರ ತಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಇದು ಬರಿಯ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲ, ಇದು ಅವನ ಬದುಕಿನ ಮೇಲೆ ಅವನು ಸಾಧಿಸಿದ ವಿಜಯವಾಗಿತ್ತು.
ವಿಶ್ವಾಸ್ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಾಗ ಅವನು ತನ್ನ ಕೋಣೆಯಲ್ಲೇ ಇದ್ದ. ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಅವನ 'ಬದುಕು' ಕಾದಂಬರಿಯ ಹಸ್ತಪ್ರತಿ ಇತ್ತು. ಮಳೆ ನಿಂತು ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಸೂರ್ಯನ ಹೊಂಬೆಳಕು ಒಳಗೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ಕನಸು ಕಂಡಿದ್ದನೋ ಅಥವಾ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಆ ಗ್ರಂಥಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದನೋ ತಿಳಿಯದು, ಆದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಈಗ ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟು ಹಗುರವಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ತನ್ನ ಕಾದಂಬರಿಯ ಕೊನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಬರೆಯಲು ಕುಳಿತ. ಅದರ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ನೀಡಿದ. ಸುಂದರ ಅಧ್ಯಾಯ. ಆ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಬರೆದದ್ದು ಸೋಲು ಎಂಬುದು ಕಾದಂಬರಿಯ ಅಂತ್ಯವಲ್ಲ, ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ತಿರುವು. ನಾವು ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಾಗಲೂ, ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುವ ನಮ್ಮ ಧೈರ್ಯವೇ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ ಅಧ್ಯಾಯವಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೇ ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸ್ನ ಬದುಕು ಕಾದಂಬರಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಬಂತು. ಅದು ಕೇವಲ ಪುಸ್ತಕವಾಗಿ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ, ಸಾವಿರಾರು ಹತಾಶೆಗೊಂಡ ಯುವಕರಿಗೆ ಅದು ಬೈಬಲ್ ಆಯಿತು. ವಿಶ್ವಾಸ್ ಈಗ ನಗರದ ಹೆಸರಾಂತ ಬರಹಗಾರ. ಅವನು ಈಗ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವುದು ನೋವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನೋವನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವ ದಾರಿಯ ಬಗ್ಗೆ. ಅವನು ಒಂದು ದಿನ ಆ ಹಳೆಯ ಗ್ರಂಥಾಲಯದ ಓಣಿಗೆ ಹೋದ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಯಾವುದೇ ಕಟ್ಟಡವಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಉದ್ಯಾನವನವಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ವಿಶ್ವಾಸ್ಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಸುಂದರ ಅಧ್ಯಾಯ ಯಾವುದೇ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಅದು ನಾವು ಇತರರಿಗೆ ನೀಡುವ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ನಾವು ಇಡುವ ನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ.
ಸಂದೇಶ: ಜೀವನದ ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕುಸಿಯಬಾರದು, ಬದಲಾಗಿ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಮುಂದಿನ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ನಾವೇ ಸುಂದರವಾಗಿ ಬರೆಯಬೇಕು.
