ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಗದ್ದಲದ ಬದುಕಿನಿಂದ ಬೇಸತ್ತಿದ್ದ ಆರ್ಯನ್, ಹಂಪಿಯ ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಅವಶೇಷಗಳ ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸಲು ಬಂದಿದ್ದ. ಆರ್ಯನ್ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಇತಿಹಾಸಕಾರ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅವನಿಗೆ ಅತೀಂದ್ರಿಯ ಲೋಕದ ಬಗ್ಗೆ ಅಪಾರ ಆಸಕ್ತಿ ಇತ್ತು. ಅವನಿಗೆ ಕಳೆದ ಒಂದು ತಿಂಗಳಿನಿಂದ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಕನಸು ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಒಬ್ಬ ಯುವತಿ ಕತ್ತಲ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ರಕ್ತದ ಬಣ್ಣದ ಶಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಬಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಪದೇ ಪದೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಒಂದೇ ಮಾತು, ನನ್ನ ಪ್ರೇಮ ಉತ್ಕಟವಾಗಿದೆ, ಅದು ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ.
ಹಂಪಿಯ ವಿರೂಪಾಕ್ಷ ದೇವಾಲಯದ ಹಿಂಭಾಗದ ಕಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ, ಆರ್ಯನ್ಗೆ ಅದೇ ಧ್ವನಿ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿ ಬಂದಂತೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಅವನು ಎದ್ದು ನೋಡಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಕಂಡದ್ದು ಒಬ್ಬ ಯುವತಿ. ಅವಳ ಹೆಸರು ಅನನ್ಯ.
ಅನನ್ಯ ಕೂಡ ಒಬ್ಬ ಪುರಾತತ್ವ ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞೆ. ಇಬ್ಬರೂ ಮಾತನಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದಾಗ ಅವರ ನಡುವೆ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಕನೆಕ್ಷನ್ ಉಂಟಾಯಿತು. ಅದು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಭೇಟಿಯಾದವರ ಸಂಕೋಚವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಯುಗಯುಗಗಳಿಂದ ಪರಿಚಯವಿರುವ ಇಬ್ಬರು ಆತ್ಮಗಳು ಮತ್ತೆ ಒಂದಾದಂತಿತ್ತು. ಆರ್ಯನ್, ನಿಮಗೆ ಈ ಕಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟಾಗ ಯಾವುದಾದರೂ ಸ್ಪಂದನೆ ಸಿಗುತ್ತಿದೆಯೇ? ಅನನ್ಯ ಕೇಳಿದಳು. ಆರ್ಯನ್ ಕೈ ಇಟ್ಟಾಗ ಅವನ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ 16 ನೇ ಶತಮಾನದ ದೃಶ್ಯಗಳು ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಹಾದುಹೋದವು. ಅಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧದಸಪ್ಪಳವಿತ್ತು, ಪ್ರೇಮಿಗಳ ಗುಸುಗುಸು ಮಾತೂ ಇತ್ತು. ವಿಜಯನಗರದ ಪತನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ರಾಜಕುಮಾರ ಮತ್ತು ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಶಿಲ್ಪಿಯ ಮಗಳ ನಡುವೆ ಉತ್ಕಟ ಪ್ರೇಮ ಅಂಕುರಿಸಿತ್ತು. ಆ ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಿದ್ದು ಕೇವಲ ಅಂತಸ್ತಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ವಿಜಯನಗರದ ಪತನಕ್ಕೆಕಾರಣವಾದ ಒಳಸಂಚು. ಇಬ್ಬರೂ ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ, ಭೂಮಿಯ ಆಳದಲ್ಲಿ ಹೂತುಹೋಗಿದ್ದ ಒಂದು ಮಣ್ಣಿನ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಕಮಲದ ಹೂವಿನ ಆಕಾರದ ಪದಕವೊಂದು (Locket) ಇತ್ತು. ಆ ಪದಕದ ವಿಶೇಷತೆ ಏನೆಂದರೆ, ಅದನ್ನು ಎರಡು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ಭಾಗ ಅನನ್ಯಳ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಭಾಗ ಆರ್ಯನ್ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಅವುಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿದ ಕ್ಷಣ, ಭೂಮಿ ಕಂಪಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ಹಂಪಿಯ ಮೌನ ಕಣಿವೆಗಳಲ್ಲಿ ಗೆಜ್ಜೆಯ ಸಪ್ಪಳ ಮತ್ತು ಕತ್ತಿಗಳ ಉಜ್ಜುವ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು. ಆರ್ಯನ್ಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು.ಅವರು ಯಾವುದೋ ದೊಡ್ಡ ಅಪಾಯದ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಪ್ರೇಮ ಕೇವಲ ಇಂದಿನದಲ್ಲ, ಅದು ಶತಮಾನಗಳ ಹಿಂದೆ ಬಾಕಿ ಉಳಿದಿದ್ದ ಅಪೂರ್ಣ ಕಥೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಆಧುನಿಕ ಶಸ್ತ್ರಸಜ್ಜಿತ ಮನುಷ್ಯರು ಬಂದರು. ಅವರ ನಾಯಕ ವಿಕ್ರಮ್, ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ಮಗ್ಲರ್. ಅವನಿಗೆ ಆ ಪದಕದ ಮೇಲೆಯೇ ಕಣ್ಣು ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಆ ಪದಕವು ವಿಜಯನಗರದ ಗುಪ್ತ ಖಜಾನೆಯ ಕೀಲಿಯಾಗಿತ್ತು. ಆ ಪದಕ ನಮಗೆ ಕೊಡಿ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಉತ್ಕಟ ಪ್ರೇಮ ಇಂದೇ ಇಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಾಗುತ್ತದೆ ವಿಕ್ರಮ್ ಗುಡುಗಿದ. ಆರ್ಯನ್ ಮತ್ತು ಅನನ್ಯನನ್ನು ಅವರು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ಗುಪ್ತ ಸುರಂಗದೊಳಗೆ ಎಳೆದೊಯ್ದರು. ಆ ಸುರಂಗವು ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿನ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಸುಗಂಧವಿತ್ತು. ವಿಕ್ರಮ್ ಆ ಪದಕವನ್ನು ಬಳಸಿ ಅಲ್ಲಿನ ಗೋಡೆಯನ್ನು ಸರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ. ಆದರೆ ಅವನಿಗೊಂದು ಸತ್ಯ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಸುರಂಗವು ಕೇವಲ ನಿಧಿಯ ದಾರಿಯಲ್ಲ, ಅದು ಉತ್ಕಟ ಪ್ರೇಮದ ಪರೀಕ್ಷಾ ಸ್ಥಳವಾಗಿತ್ತು. ಸುರಂಗದ ಗೋಡೆಗಳಿಂದ ವಿಷಕಾರಿ ಬಾಣಗಳು ಬರಲು ಶುರುವಾದವು. ವಿಕ್ರಮ್ನ ಸಹಚರರು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಬಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿನ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಲಿವರ್ ಅನ್ನು ಚಲಿಸಬೇಕಾದರೆ ಇಬ್ಬರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಕೈಹಿಡಿದು, ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣದ ಹಂಗು ತೊರೆದು ಆ ಬೆಂಕಿಯ ನಡುವೆ ಸಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ವಿಕ್ರಮ್ ಭಯದಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಆದರೆ ಆರ್ಯನ್ ಮತ್ತು ಅನನ್ಯ ಹೆದರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಸಾಯಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ ಅನನ್ಯ. ನಮ್ಮ ಪ್ರೇಮ ಸಾವನ್ನು ಮೀರಿಸಿದ್ದು ಎಂದು ಆರ್ಯನ್ ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಆ ಜ್ವಾಲೆಗಳ ನಡುವೆ ನಡೆದ.
ಅಚ್ಚರಿಯೆಂದರೆ, ಆ ಬೆಂಕಿ ಅವರನ್ನು ಸುಡಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಕೇವಲ ಇಲ್ಯೂಷನ್ (ಭ್ರಮೆ) ಆಗಿತ್ತು. ಕೇವಲ ನಿಜವಾದ ಪ್ರೇಮ ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯವಿದ್ದವರು ಮಾತ್ರ ಅದನ್ನು ದಾಟಬಲ್ಲರು ಎಂದು ಅಂದಿನ ಶಿಲ್ಪಿಗಳು ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಿದ್ದರು.ಸುರಂಗದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ದೈತ್ಯಾಕಾರದ ಶಿವನ ವಿಗ್ರಹವಿತ್ತು. ಅದರ ಪಾದದ ಬಳಿ ರತ್ನಗಳ ರಾಶಿಯಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ನಿಧಿಯ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಯಾರು ನಿಧಿಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಾರೋ ಅವರು ಭಸ್ಮವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಯಾರು ಸತ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಬರುತ್ತಾರೋ ಅವರು ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಶಾಸನವಿತ್ತು. ವಿಕ್ರಮ್ ದುರಾಸೆಯಿಂದ ಆ ರತ್ನಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದ ಕ್ಷಣವೇ ಇಡೀ ಸುರಂಗ ಕುಸಿಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ಆರ್ಯನ್ ಮತ್ತು ಅನನ್ಯ ಅಲ್ಲಿಂದ ಓಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಲ್ಲು ಅನನ್ಯಳ ಮೇಲೆ ಬೀಳುವಂತಿತ್ತು. ಆರ್ಯನ್ ಅವಳನ್ನು ತಳ್ಳಿ ತಾನು ಆ ಕಲ್ಲಿನ ಕೆಳಗೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡ.
ಆರ್ಯನ್ ಎಂದು ಅನನ್ಯ ಕಿರುಚಿದಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರು ಆ ಹಳೆಯ ಪದಕದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಾಗ, ಅದರಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ್ದ ರಹಸ್ಯ ಸ್ಫೋಟಗೊಂಡಿತು. ಆ ಪದಕದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಬೆಳಕು ಇಡೀ ಸುರಂಗವನ್ನು ಬೆಳಗಿತು. ಶತಮಾನಗಳ ಕಾಲ ಬಂಧಿಯಾಗಿದ್ದ ಆ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ಆತ್ಮಗಳು ಈಗ ಮುಕ್ತವಾದವು. ಆರ್ಯನ್ ಅತಿಮಾನುಷ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಆ ಕಲ್ಲನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿಸಿದ. ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಸೂರ್ಯೋದಯವಾದಾಗ ಆರ್ಯನ್ ಮತ್ತು ಅನನ್ಯ ಹಂಪಿಯ ತುಂಗಭದ್ರಾ ನದಿಯ ದಂಡೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಪದಕ ಈಗ ಕೇವಲ ಮಣ್ಣಿನ ತುಣುಕಾಗಿತ್ತು. ರತ್ನಗಳೆಲ್ಲಾ ಧೂಳಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಪಾರವಾದ ನೆಮ್ಮದಿಯಿತ್ತು.
ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು. ಉತ್ಕಟ ಪ್ರೇಮ ಎಂದರೆ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಒಬ್ಬರಿಗಾಗಿ ಒಬ್ಬರು ಸಮರ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಕೇವಲ ಹಳೆಯ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಪೂರ್ತಿಗೊಳಿಸಲು ಅವರು ಪುನಃ ಭೂಮಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ಆದರೆ ವಿಕ್ರಮ್ ಮತ್ತು ಅವನ ಗ್ಯಾಂಗ್ ಸುರಂಗದೊಳಗೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿದ್ದರು. ಆರ್ಯನ್ ಅನನ್ಯಳ ಕಡೆ ನೋಡಿ ನಕ್ಕ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಯಾವ ಕನಸುಗಳೂ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅನನ್ಯ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು, ಯಾಕೆಂದರೆ ಈಗ ಈ ಕಥೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ.
