ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ 'ನ್ಯೂರೋ-ಸೈನ್ಸ್ ಸಂಶೋಧನಾ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಡಾ. ವಿಶ್ವಾಸ್ ಒಬ್ಬ ದೈತ್ಯ ಪ್ರತಿಭೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿರುವ ಹಿಪೊಕ್ಯಾಂಪಸ್ ಅಥವಾ ನೆನಪುಗಳ ಉಗ್ರಾಣವನ್ನು ಅವರು ತಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿದ್ದರು. ಅವರ ಲ್ಯಾಬ್ನ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ವಾಕ್ಯವಿತ್ತು. ಮರೆವು ಎಂಬುದು ಪ್ರಕೃತಿ ನೀಡಿದ ರಕ್ಷಣಾ ಕವಚ. ವಿಶ್ವಾಸ್ ಅವರ ಈ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಬಲವಾದ ಕಾರಣವಿತ್ತು. ಅವರು ಪ್ರತಿದಿನ ನೂರಾರು ರೋಗಿಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅತ್ಯಾಚಾರಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ಆ ನೋವನ್ನು ಮರೆಯಲಾಗದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು, ಯುದ್ಧದ ಭೀಬತ್ಸ ದೃಶ್ಯಗಳಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟ ಸೈನಿಕರು, ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಶೋಕದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದವರು. ಇವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ವಿಶ್ವಾಸ್ ಒಬ್ಬ ದೇವರಂತೆ ಕಂಡಿದ್ದರು. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ತಮ್ಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಮೂಲಕ ಆ ಕಹಿ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಮೆದುಳಿನಿಂದ ಅಳಿಸಿಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು.
ಒಂದು ಮಳೆಗಾಲದ ಸಂಜೆ, ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ಎಂಬ ಯುವಕ ವಿಶ್ವಾಸ್ ಅವರ ಕ್ಲಿನಿಕ್ಗೆ ಬಂದ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳ ಕೆಳಗೆ ಕಪ್ಪು ಕಲೆಗಳಿದ್ದವು, ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ವಿಚಿತ್ರ ಹತಾಶೆಯಿತ್ತು. ಡಾಕ್ಟರ್, ನನಗೆ ಹೈಪರ್ ಥೈಮೆಸಿಯಾ ಇದೆ. ಅಂದರೆ ನಾನು ಏನನ್ನೂ ಮರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಹತ್ತು ವರ್ಷದವನಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ತಂದೆ ಹೊಡೆದ ಏಟಿನ ನೋವು ಇಂದಿಗೂ ಅದೇ ತೀವ್ರತೆಯಲ್ಲಿ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಗೆಳತಿ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ದಿನ ಅವಳು ತೊಟ್ಟಿದ್ದ ಸೀರೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಎಳೆಯೂ ನನಗೆ ನೆನಪಿದೆ. ನನ್ನ ಮೆದುಳು ಒಂದು ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಯಂತಾಗಿದ್ದು ಅಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಕೊಳೆತ ನೆನಪುಗಳು ವಾಸನೆ ಬೀರುತ್ತಿವೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮರೆವು ಕೊಡಿ ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡ. ವಿಶ್ವಾಸ್ಗೆ ಇದು ಒಂದು ಸವಾಲಾಗಿತ್ತು. ಅವರು ಸಿದ್ಧಾರ್ಥನ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಲಿಮ್ಯಾಬಿಕ್ ಇರೇಸರ್ ಪ್ರಯೋಗಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಇದು ಮೆದುಳಿನ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಭಾಗದ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅಳಿಸಿಹಾಕುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಯಶಸ್ವಿಯಾಯಿತು. ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಾಗ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಭೂತಕಾಲದ ನೋವಿನ ಯಾವುದೇ ಕುರುಹು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಆರಾಮವಾಗಿ ನಕ್ಕ. ವಿಶ್ವಾಸ್ಗೆ ತಾನು ಗೆದ್ದೆ ಎಂಬ ಹಮ್ಮು ಇತ್ತು. ನೋಡಿದಿರಾ? ಮರೆವು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಹೊಸ ಜನ್ಮ ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವರು ತನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದರು. ಆದರೆ, ಕೆಲವೇ ವಾರಗಳಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ಮತ್ತೆ ಬಂದ. ಈ ಬಾರಿ ಅವನು ಮೊದಲಿನಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಭಾವನೆಗಳೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಡಾಕ್ಟರ್, ನಾನು ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ, ಆದರೆ ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ನನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ. ನಾನು ಯಾರು? ನನ್ನ ಹವ್ಯಾಸಗಳೇನು? ನಾನು ಯಾರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ? ಯಾವುದೂ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ನೋವು ಇಲ್ಲದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿಯೂ ಇಲ್ಲವಾಗಿದೆ. ನೆನಪುಗಳಿಲ್ಲದ ಮನುಷ್ಯ ಕೇವಲ ಮಾಂಸದ ಮುದ್ದೆಯಷ್ಟೇ ಎಂದು ಗೊಣಗಿದ. ಇದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸ್ ಅವರ ಸ್ವಂತ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಿರುಗಾಳಿ ಎದ್ದಿತ್ತು. ಅವರ ತಂದೆ, ಮಾಜಿ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಶಂಕರ್ ರಾವ್, ಅಲ್ಝೈಮರ್ಸ್ ಕಾಯಿಲೆಯ ಅಂತಿಮ ಹಂತದಲ್ಲಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ ವಿಶ್ವಾಸ್ ತಂದೆಗೆ ಊಟ ಕೊಡಲು ಹೋದಾಗ, ತಂದೆ ಬೆದರಿದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಯಾರು ನೀವು? ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಯಾಕೆ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ? ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ತನ್ನನ್ನೇ ಹೆತ್ತು ಬೆಳೆಸಿದ ತಂದೆ ಇಂದು ತನ್ನನ್ನು ಒಬ್ಬ ಅಪರಿಚಿತನಂತೆ ನೋಡುತ್ತಿರುವುದು ವಿಶ್ವಾಸ್ ಎದೆಯನ್ನು ಸೀಳಿತು. ಇಲ್ಲಿ ಮರೆವು ವರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಕ್ರೂರ ಶಾಪವಾಗಿತ್ತು. ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಮರೆಯುವುದು ಮನುಷ್ಯ ಅನುಭವಿಸುವ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಮರಣ ಎಂದು ವಿಶ್ವಾಸ್ಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು.
ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ಒಂದು ದಿನ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ವಿಶ್ವಾಸ್ ಅವರ ಲ್ಯಾಬ್ಗೆ ನುಗ್ಗಿದ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಫೈಲ್ ಇತ್ತು. ಡಾಕ್ಟರ್, ನೀವು ನನ್ನ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಅಳಿಸುವಾಗ ಕೇವಲ ಕಹಿ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅಳಿಸಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಹತ್ಯೆಯ ಸಾಕ್ಷ್ಯವನ್ನೂ ಅಳಿಸಿಹಾಕಿದ್ದೀರಿ. ಈಗ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದೆ, ನೀವು ಯಾರ ಪರವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ? ಎಂದು ಆಕ್ರೋಶದಿಂದ ಕಿರುಚಿದ.
ವಿಶ್ವಾಸ್ಗೆ ಆಘಾತವಾಯಿತು. ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಯದಂತೆ ಅವರ ಸಂಶೋಧನೆಯನ್ನು ಕೆಲವು ಪ್ರಭಾವಿ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ದುರ್ಬಳಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಪರಾಧ ಮಾಡಿದವರು ತಮ್ಮ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳನ್ನು ಅಳಿಸಲು ವಿಶ್ವಾಸ್ ಅವರ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಮರೆವು ಎಂಬುದು ಇಲ್ಲಿ ಅಪರಾಧವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ ಹಾಕುವ ಆಯುಧವಾಗಿತ್ತು. ವಿಶ್ವಾಸ್ ತಾನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಕೆಲಸದ ಭೀಕರತೆಯನ್ನು ಅರಿತರು. ಅವರು ಸಿದ್ಧಾರ್ಥನ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಮರುಸ್ಥಾಪಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಅದು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಮೆದುಳಿನ ಮೇಲೆ ಅತಿಯಾದ ಒತ್ತಡ ಬಿದ್ದರೆ ಪ್ರಾಣಕ್ಕೇ ಸಂಚಕಾರ ಬರಬಹುದು. ಆದರೂ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ಸಿದ್ಧನಿದ್ದ. ನೋವಿನೊಂದಿಗೆ ಬದುಕುವುದು ಶಾಪವಲ್ಲ ಡಾಕ್ಟರ್, ಸತ್ಯವನ್ನು ಮರೆತು ಬದುಕುವುದು ಶಾಪ ಎಂದನು. ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ನಡೆಯಿತು. ಸಿದ್ಧಾರ್ಥನ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಮತ್ತೆ ಆ ಭೀಕರ ಹತ್ಯೆಯ ದೃಶ್ಯಗಳು, ಆ ನೋವು, ಆ ಚೀರಾಟ ಎಲ್ಲವೂ ಮರಳಿ ಬಂದವು. ಅವನು ನೋವಿನಿಂದ ನರಳಿದರೂ, ಅವನ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ತೇಜಸ್ಸಿತ್ತು. ಅವನಿಗೆ ಈಗ ದಾರಿ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಅವನು ಆ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕಾನೂನಿನ ಮೊರೆ ಹೋದ. ವಿಶ್ವಾಸ್ ತನ್ನ ಸಂಶೋಧನಾ ಕೇಂದ್ರವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದರು. ಅವರು ಈಗ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಜೊತೆ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ತಂದೆಗೆ ಮಗ ನೆನಪಿರಲಿಲ್ಲ ನಿಜ, ಆದರೆ ಮಗನಿಗೆ ತಂದೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರೀತಿಯ ಕ್ಷಣವೂ ನೆನಪಿತ್ತು. ವಿಶ್ವಾಸ್ ತಮ್ಮ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಬರೆದರು.
ಮರೆವು ವರವೂ ಹೌದು, ಶಾಪವೂ ಹೌದು. ಕೆಟ್ಟದನ್ನು ಮರೆಯುವುದು ಕ್ಷಮೆಗೆ ಹಾದಿಯಾದರೆ, ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮರೆಯುವುದು ಮನುಷ್ಯತ್ವದ ಅಂತ್ಯ. ಆದರೆ ನೆನಪುಗಳು ನೋವು ನೀಡಿದರೂ ಅವು ನಾವು ಯಾರು ಎಂದು ನಮಗೆ ನೆನಪಿಸುತ್ತವೆ. ಗಾಯದ ಕಲೆಯಿಲ್ಲದೆ ಯೋಧನಿಗೆ ಬೆಲೆಯಿಲ್ಲ, ಕಹಿ ನೆನಪುಗಳಿಲ್ಲದೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಅನುಭವದ ಬೆಲೆಯಿಲ್ಲ.
ಈ ಕಥೆ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಾಗಿದ್ರೆ ಹಾಗೆಯೇ ಒಂದು ಕಾಮೆಂಟ್ ಬರೆಯಿರಿ ❤️ ಏಕೆಂದರೆ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಯ ಉಸಿರು.
