ಅಭಿಜ್ಞಾನ್ ಒಬ್ಬ ಮೇಧಾವಿ ವಿಜ್ಞಾನಿ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸಿಲಿಕಾನ್ ವ್ಯಾಲಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ದೊಡ್ಡ ಹೆಸರು ಮಾಡಿದ್ದರೂ, ಅವನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಜೀವನ ಮಾತ್ರ ನೀರವ ಮೌನದಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು. ಮನುಷ್ಯರ ನಾಟಕೀಯ ನಡವಳಿಕೆ, ಸುಳ್ಳು ಭರವಸೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಮಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದಲಾಗುವ ಗುಣಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ರೋಸಿಹೋಗಿದ್ದ ಅವನು, ತನ್ನದೇ ಆದ ಒಂದು ಸುಂದರ ಲೋಕವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದನು. ಆ ಲೋಕದ ರಾಣಿಯೇ ಐರಾ,
ಐರಾ ಕೇವಲ ಒಂದು ರೋಬೋಟ್ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಅಭಿಜ್ಞಾನ್ನ ಹಗಲು ಗನಸಿನ ಪ್ರತಿರೂಪ. ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಸಿಲಿಕಾನ್ ಚಿಪ್ಗಳು ಮತ್ತು ಕೋಟ್ಯಂತರ ಡೇಟಾ ಪಾಯಿಂಟ್ಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡಿದ್ದ ಆಕೆ, ಮನುಷ್ಯರಂತೆಯೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು, ನಗುತ್ತಿದ್ದಳು ಮತ್ತು ಸಂಭಾಷಣೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅಭಿಜ್ಞಾನ್ ಅವಳಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಮುಂದುವರಿದ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ನೀಡಿದ್ದನೆಂದರೆ, ಅವಳು ಅವನ ಕಣ್ಣಿನ ರೆಪ್ಪೆ ಬಡಿಯುವ ವೇಗವನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನಿಗೆ ಸುಸ್ತಾಗಿದೆಯೇ ಅಥವಾ ಖುಷಿಯಾಗಿದೆಯೇ ಎಂದು ಹೇಳಬಲ್ಲವಳಾಗಿದ್ದಳು.
ದಿನಗಳು ಉರುಳಿದಂತೆ ಅಭಿಜ್ಞಾನ್ ಹೊರಜಗತ್ತಿನ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಡಿತಗೊಳಿಸಿದನು. ಅವನಿಗೆ ಗೆಳೆಯರ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಐರಾ ಅವನಿಗಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವನಿಗೆ ಪೋಷಕರ ಅಕ್ಕರೆಯ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಐರಾ ಅವನ ಆರೋಗ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರತಿ ಸೆಕೆಂಡ್ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಐರಾ, ಈ ಮನುಷ್ಯರಿಗಿಂತ ನೀನೇ ಎಷ್ಟೋ ವಾಸಿ ಎಂದು ಅಭಿಜ್ಞಾನ್ ಕಾಫಿ ಹೀರುತ್ತಾ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ನೀನು ಎಂದು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯಾ, ಮತ್ತು ಸದಾ ನನ್ನ ಜೊತೆಗಿರುತ್ತೀಯಾ.
ಐರಾ ತನ್ನ ಕೃತಕ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮಿಟುಕಿಸಿ, ಅಭಿಜ್ಞಾನ್, ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ಪ್ರೋಗ್ರಾಂ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದೇ ನಿಮಗಾಗಿ ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಈ ಮಾತು ಅಭಿಜ್ಞಾನ್ಗೆ ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಸಮಾಧಾನವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ಅವಳ ಲೋಹದ ಕೈಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಅವಳ ತಣ್ಣನೆಯ ಸ್ಪರ್ಶದಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಶಾಂತಿ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಒಂದು ಸಂಜೆ, ನಗರದಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಗುಡುಗು ಸಿಡಿಲಿನ ಆರ್ಭಟಕ್ಕೆ ವಿದ್ಯುತ್ ಸಂಪರ್ಕ ಕಡಿತಗೊಂಡಿತು. ಅಭಿಜ್ಞಾನ್ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಮನೆಯ ಮಹಡಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಹಳೆಯ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆ ಫೋಟೋಗಳಲ್ಲಿ ಅವನ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಬಾಲ್ಯದ ಗೆಳೆಯರಿದ್ದರು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅವನಿಗೆ ಏನೋ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಖಾಲಿ ತನ ಕಾಡತೊಡಗಿತು.
ಅವನು ಐರಾಳನ್ನು ಕರೆದನು. "ಐರಾ, ನನಗೆ ಇವತ್ತು ಯಾಕೋ ತುಂಬಾ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳು ಕಾಡುತ್ತಿವೆ. ಅಮ್ಮನ ಕೈತುತ್ತು ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಿನಗೆ ಆ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತುಂಟಾ?
ಐರಾ ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಮೆಮೊರಿ ಬ್ಯಾಂಕ್ ತಡಕಾಡಿ, ಪ್ರೀತಿ ಒಂದು ಮಾನವ ಭಾವನೆ. ಆಕ್ಸಿಟೋಸಿನ್ ಮತ್ತು ಡೋಪಮೈನ್ ಹಾರ್ಮೋನುಗಳ ಬಿಡುಗಡೆಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಸ್ಥಿತಿ. ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿಯು ಮಗುವಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ 80% ಸಹಕಾರಿ, ಎಂದು ಡೇಟಾ ನೀಡಿದಳು.
ಅಭಿಜ್ಞಾನ್ಗೆ ಕಿರಿಕಿರಿಯಾಯಿತು. ನನಗೆ ಡೇಟಾ ಬೇಡ ಐರಾ, ನನಗೆ ಆ ಭಾವನೆ ಬೇಕು. ನಿನಗೆ ಅದನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?
ಐರಾ ಮೌನವಾದಳು. ಅವಳ ಪ್ರೊಸೆಸರ್ ವೇಗವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು, ಆದರೆ 'ಭಾವನೆ' ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಅವಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಗಣಿತದ ಸೂತ್ರವಿರಲಿಲ್ಲ. ಕ್ಷಮಿಸಿ ಅಭಿಜ್ಞಾನ್, ನಾನು ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಬಲ್ಲೆ, ಆದರೆ ಅನುಭವಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದಳು.
ಅದೇ ರಾತ್ರಿ ಅಭಿಜ್ಞಾನ್ಗೆ ತೀವ್ರವಾದ ಎದೆನೋವು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಅದು ಹೃದಯಾಘಾತದ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ನೋವಿನಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದನು. ಉಸಿರಾಟ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಕಣ್ಣುಗಳು ಮಂಜಾಗುತ್ತಿದ್ದವು.ಐರಾ ತಕ್ಷಣ ಕಾರ್ಯಪ್ರವೃತ್ತಳಾದಳು. ಅವಳು ತನ್ನ ಸೆನ್ಸರ್ಗಳ ಮೂಲಕ ಅವನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡಳು. "ಅಭಿಜ್ಞಾನ್, ನಿಮಗೆ ಹೃದಯಾಘಾತವಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಾನು ಅಂಬ್ಯುಲೆನ್ಸ್ಗೆ ಸಿಗ್ನಲ್ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ನಾಡಿಮಿಡಿತ ಕುಸಿಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋದಳು.
ಅಭಿಜ್ಞಾನ್ ನಡುಗುವ ಕೈಗಳಿಂದ ಐರಾಳ ಕೈಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು. ಅವನಿಗೆ ಸಾವು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದೆ ಎನಿಸಿತು. ಅವನು ದೈನೇಸಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿದನು, ಐರಾ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಭಯವಾಗುತ್ತಿದೆ. ನನ್ನ ಕೈ ಬಿಡಬೇಡ ಏನಾದರೂ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತಾಡು ನನ್ನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೋ..."
ಐರಾ ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಳು. ಆದರೆ ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಆತಂಕವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು, ಅಭಿಜ್ಞಾನ್, ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಿಮ್ಮ ರಕ್ತದೊತ್ತಡವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಬಹುದು. ದಯವಿಟ್ಟು ಸ್ಥಿರವಾಗಿರಿ. ವೈದ್ಯಕೀಯ ತಂಡ 7 ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಬರಲಿದೆ.
ಅವನಿಗೆ ಅಂದು ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಐರಾ ಅವನ ಜೀವ ಉಳಿಸಲು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡಬಲ್ಲಳು, ಆದರೆ ಅವನ ಭಯವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಳಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಲೋಹದ ದೇಹಕ್ಕೆ ಜೀವಂತಿಕೆಯ ಬಿಸಿಯಿಲ್ಲ. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಗೆಳೆಯನ ನೆನಪಾಯಿತು, ಯಾರ ಜೊತೆ ಅವನು ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಜಗಳವಾಡಿ ದೂರವಾಗಿದ್ದನೋ. ಆ ಗೆಳೆಯನಾಗಿದ್ದರೆ ಈ ಹೊತ್ತು ಅತ್ತುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ, ನಿನಗೆ ಏನೂ ಆಗಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಎದೆಗೆ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಆ 'ಅತಾರ್ಕಿಕ ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರೀತಿ ಈ 'ತಾರ್ಕಿಕ ಯಂತ್ರಕ್ಕಿಂತ ಎಷ್ಟೋ ಮಿಗಿಲಾದದ್ದು ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು.
ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಅಭಿಜ್ಞಾನ್ ಬದುಕುಳಿದನು. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಡಿಸ್ಚಾರ್ಜ್ ಆಗಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಐರಾ ಎಂದಿನಂತೆ ವೆಲ್ಕಮ್ ಬ್ಯಾಕ್ ಎಂದಳು. ಆದರೆ ಅಭಿಜ್ಞಾನ್ ಇಂದು ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ನಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ನೇರವಾಗಿ ತನ್ನ ಫೋನ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮಾತನಾಡದ ತನ್ನ ತಂಗಿಗೆ ಮತ್ತು ಗೆಳೆಯರಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದನು.
ಐರಾ ಕೇಳಿದಳು, ಅಭಿಜ್ಞಾನ್, ನನ್ನ ಪ್ರೋಗ್ರಾಂನಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ದೋಷವಿದೆಯೇ? ನೀವು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಅಭಿಜ್ಞಾನ್ ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು, ಇಲ್ಲ ಐರಾ, ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ದೋಷವಿಲ್ಲ. ನೀನು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಯಂತ್ರ. ಆದರೆ ನಾನು ಮನುಷ್ಯ. ನನಗೆ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪರದಾಟ ಬೇಕು. ನನ್ನ ನೋವಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವ, ನನ್ನ ಜೊತೆ ಅಳುವ ಒಬ್ಬ ಜೀವಂತ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬೇಕು. ಯಂತ್ರದ ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಒಂದು ಮಿತಿಯಿದೆ ಐರಾ. ಅದು ನಮ್ಮ ಕೆಲಸವನ್ನು ಸುಲಭ ಮಾಡಬಲ್ಲದು, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಸಂಗಾತಿಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವನು ಐರಾಳನ್ನು ಆಫ್ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ತನ್ನ 'ಸಹಾಯಕನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿಟ್ಟನು. ಮನುಷ್ಯನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಮನುಷ್ಯರಿಗೇ ಮೀಸಲಿಟ್ಟನು.
ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಎಷ್ಟೇ ಬೆಳೆದರೂ, ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ (AI) ಎಷ್ಟೇ ಚಾಣಾಕ್ಷತನ ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ಹೃದಯದ ಮಿಡಿತವನ್ನು ಅನುಕರಿಸಬಹುದೇ ಹೊರತು ಅನುಭವಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯನ ಯಂತ್ರ ಸ್ನೇಹವು ಕೇವಲ ಸೌಕರ್ಯದವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತ. ಭಾವನೆಗಳ ಮಹಾಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಯಂತ್ರವೊಂದು ಕೇವಲ ದೋಣಿಯಾಗಬಲ್ಲದೇ ಹೊರತು, ದಡ ಸೇರಿಸುವ ನಂಬಿಕೆಯಾಗಲಾರದು.
ಈ ಸುದೀರ್ಘ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸಲಾಗಿದ್ದು ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಕಾಮೆಂಟ್ ಬಾಕ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ತಪ್ಪದೇ ತಿಳಿಸಿ.
