ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮೂಲದಿಂದಲೂ, ಯುಗ ಯುಗಗಳಿಂದಲೂ ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಅಸತ್ಯದ ನಡುವೆ, ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಅಧರ್ಮಗಳ ನಡುವೆ ನಿರಂತರ ಸಂಘರ್ಷ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಪ್ರತಿ ಯುಗದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ವಿಷ್ಣುವು ವಿವಿಧ ಅವತಾರಗಳನ್ನು ತಾಳಿ, ಅಧರ್ಮವನ್ನು ನಿರ್ಮೂಲನೆ ಮಾಡಿ, ಸತ್ಯಧರ್ಮವನ್ನು ಪುನಃ ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ, ಕಲಿಯುಗವು ತನ್ನ ಪರಮಾವಸ್ಥೆಗೆ ತಲುಪಿದಾಗ, ಈ ಸಮತೋಲನವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಭಗ್ನಗೊಂಡಿತ್ತು. ಅಜ್ಞಾನ, ಸ್ವಾರ್ಥ, ಮತ್ತು ದುರಾಸೆಗಳು ಸಮಾಜದ ಪ್ರತಿ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಬೇರುಬಿಟ್ಟಿದ್ದವು. ಈ ಅವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸಲು ಮತ್ತು ಸತ್ಯಯುಗಕ್ಕೆ ಮಾರ್ಗ ಕಲ್ಪಿಸಲು, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಹತ್ತನೇ ಮತ್ತು ಕೊನೆಯ ಅವತಾರವಾದ ಕಲ್ಕಿ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಅವತರಿಸಿದ.
ಕಲ್ಕಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಾನವನಾಗಿ ಜನ್ಮ ತಾಳಿದ್ದರೂ, ಅವನಲ್ಲಿ ದೈವಿಕ ಶಕ್ತಿಗಳು ಆವರಿಸಿದ್ದವು. ಅವನೊಂದಿಗೆ ದೇವದತ್ತ ಎಂಬ ಬಿಳಿ ವರ್ಣದ, ರೆಕ್ಕೆಗಳಿರುವ ಕುದುರೆ ಮತ್ತು ಆಕಾಶದಿಂದ ಬಂದ ಅತಿಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ನಂದಕ ಎಂಬ ಖಡ್ಗವಿತ್ತು. ಕಲ್ಕಿಯ ಆಗಮನದೊಂದಿಗೆ, ಕಲಿಯುಗದ ಎಲ್ಲ ಅಧರ್ಮಗಳ ಸಂಗ್ರಹವಾದ ಅಂಧಕಾರನ ಪ್ರತಿರೂಪವು ಒಂದು ಕರಾಳ, ಭಯಂಕರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು. ಈ ಅಂಧಕಾರವು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಅಸುರನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಜನರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿದ್ದ ಅಜ್ಞಾನ, ಭ್ರಮೆ, ದ್ವೇಷ ಮತ್ತು ಸ್ವಾರ್ಥದಂತಹ ಎಲ್ಲಾ ಕರಾಳ ಶಕ್ತಿಗಳ ಮೂರ್ತ ರೂಪವಾಗಿತ್ತು.
ಕಲ್ಕಿಯು ಕಲಿಯುಗದ ಕೊನೆಯ ಮಹಾಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸನ್ನದ್ಧನಾದ. ಆದರೆ ಈ ಯುದ್ಧವು ಹಿಂದೆ ರಾಮನು ರಾವಣನ ವಿರುದ್ಧ ಅಥವಾ ಕೃಷ್ಣನು ಕಂಸನ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಿದಂತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಂಧಕಾರನ ಮುಖ್ಯ ಶಕ್ತಿಯು ಅವನ ಅಮರತ್ವದಿಂದ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅವನ ಸೈನ್ಯದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಿಂದ ಬಂದಿತ್ತು. ಅಂಧಕಾರನ ಅತ್ಯಂತ ನಿಷ್ಠಾವಂತ ಸೈನಿಕರು, ಕಲ್ಕಿಯ ದಿವ್ಯ ಖಡ್ಗದಿಂದ ನಾಶವಾದಾಗ, ಅವರ ದೇಹದಿಂದ ಚೆಲ್ಲಿದ ಪ್ರತಿ ರಕ್ತದ ಹನಿಯಿಂದ ಹತ್ತು ಹೊಸ, ಹೆಚ್ಚು ಉಗ್ರ ಅಸುರರು ಹುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದು ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿತವಾಗಿರುವ ರಕ್ತಬೀಜಾಸುರನ ಶಕ್ತಿಗಿಂತಲೂ ಪ್ರಬಲವಾದ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪಕವಾದ ರೂಪಾಂತರವಾಗಿತ್ತು. ಯುದ್ಧಭೂಮಿ ಶವಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅಂಧಕಾರನ ಸೈನ್ಯದ ಸಂಖ್ಯೆ ಕ್ಷಣಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು, ಇದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಮುಗಿಯದ ಯುದ್ಧವಾಗಿತ್ತು.
ಕಲ್ಕಿ ತನ್ನ ದಿವ್ಯ ಖಡ್ಗವನ್ನು ಬಳಸಿ ಅಸುರರನ್ನು ಸದೆಬಡಿಯುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ, ಸೈನ್ಯವು ದ್ವಿಗುಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಕಲ್ಕಿಯ ಸೈನ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಧರ್ಮ ನಿಷ್ಠ ಯೋಧರು ದಣಿದಿದ್ದರು. ವಿಜಯದ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಂತೆಲ್ಲ ಅಂಧಕಾರನ ಶಕ್ತಿ ಹೆಚ್ಚಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಯುದ್ಧವು ತಿಂಗಳುಗಟ್ಟಲೆ ನಡೆಯಿತು, ಭೂಮಿಯು ರಕ್ತಮಯವಾಗಿ, ಆಕಾಶವು ಕರಾಳ ಹೊಗೆಯಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿತ್ತು.
ಒಂದು ಭೀಕರ ಯುದ್ಧದ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ, ಅಂಧಕಾರನ ಸೈನ್ಯವು ಕಲ್ಕಿಯ ಪ್ರಮುಖ ಭದ್ರಕೋಟೆಯ ಮೇಲೆ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ದಾಳಿ ನಡೆಸಿತು. ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕೈಮೀರಿ ಹೋಗುವಂತಿತ್ತು. ಕಲ್ಕಿ ಅಂಧಕಾರನೊಂದಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಾ, ಆತನಿಗೆ ಕೇವಲ ದೈಹಿಕ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಈ ಅಧರ್ಮದ ಚಕ್ರವನ್ನು ಮುರಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅರಿತುಕೊಂಡ. ಇದು ಕೇವಲ ಶರೀರಗಳ ಸಂಘರ್ಷವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಮೂಲಭೂತ ತತ್ವಗಳ ನಡುವಿನ ಹೋರಾಟವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಕಲ್ಕಿ ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡ. ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯ ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ನೆಲದ ಮೇಲೆ, ತನ್ನ ಬಿಳಿ ಕುದುರೆ ದೇವದತ್ತನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ, ಕಮಲಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಆಳವಾದ ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಇಳಿದ. ಸುತ್ತಲೂ ಯುದ್ಧದ ಆರ್ಭಟ, ಆಕ್ರಂದನಗಳು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಕಲ್ಕಿಯ ಮನಸ್ಸು ವಿಚಲಿತವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆತನ ಹಿಂದಿದ್ದ ಸೈನ್ಯವು ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಪಣಕ್ಕಿಟ್ಟು ರಕ್ತಬೀಜಾಸುರನ ವಂಶಸ್ಥರೊಂದಿಗೆ ಕಾದಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ, ಕಲ್ಕಿಯು ತನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಅವತಾರಗಳಾದ ರಾಮ, ಕೃಷ್ಣ, ನರಸಿಂಹ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧರ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ. ರಾಮನ ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಧರ್ಮನಿಷ್ಠೆ, ಕೃಷ್ಣನ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ ಮತ್ತು ಯುದ್ಧ ತಂತ್ರ, ನರಸಿಂಹನ ಅಪ್ರತಿಮ ಕ್ರೋಧ, ಬುದ್ಧನ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನೋದಯದ ಶಕ್ತಿಗಳು ಕಲ್ಕಿಯೊಳಿಗೆ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತಗೊಂಡವು. ಆತನಿಗೆ ಆಗ ಒಂದು ದಿವ್ಯ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಯಿತು. ಈ ಅಧರ್ಮದ ಯುದ್ಧವು ಕೇವಲ ರಕ್ತಪಾತದಿಂದ ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ರಕ್ತಬೀಜಾಸುರನ ವಂಶಸ್ಥರನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವ ಬದಲು, ಅವರ ಮೂಲ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಬೇಕು. ಅದು ಅಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಭ್ರಮೆ.
ಕಲ್ಕಿ ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತೆರೆದ. ಅವನ ಖಡ್ಗ ನಂದಕ ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಈಗ ಅದು ರಕ್ತಪಾತಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಮೋಹ ಮತ್ತು ಭ್ರಮೆಗಳ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಖಡ್ಗದಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಳಕು ಕೇವಲ ಭೌತಿಕ ಬೆಳಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಜ್ಞಾನದ ಕಿರಣವಾಗಿತ್ತು.
ಕಲ್ಕಿ ತನ್ನ ಬಿಳಿ ಕುದುರೆ ದೇವದತ್ತನ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ, ನೇರವಾಗಿ ಅಂಧಕಾರನ ಪ್ರತಿರೂಪದತ್ತ ಧಾವಿಸಿದ. ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ, ಆತ ಅಸುರನ ಶರೀರವನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅಂಧಕಾರನ ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿಯು ಅವನ ಅರಿವಿನಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಕಲ್ಕಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಅದು ಜನರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಿತ್ತುವ ಮತ್ತು ಭ್ರಮೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಶಕ್ತಿ. ಕಲ್ಕಿ ತನ್ನ ದಿವ್ಯ ಖಡ್ಗ ನಂದಕವನ್ನು ಅಂಧಕಾರನ ಪ್ರತಿರೂಪದ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಇರಿಯುವ ಬದಲು, ಆ ಅಸುರನ ಹಣೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಅಜ್ಞಾನದ ಕೇಂದ್ರೀಕರಣವನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಿದ. ಖಡ್ಗವು ಅಂಧಕಾರನ ಶರೀರವನ್ನು ಛೇದಿಸಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅವನ ಅರಿವಿನ ಪದರಗಳನ್ನು ಛೇದಿಸಿತು. ಇದು ಅಧರ್ಮದ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಮೂಲವಾಗಿದ್ದ ಭ್ರಮೆಯನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸುವ ಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿತ್ತು. ಈ ಅದ್ಭುತ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದಾಗಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ಘಟನೆ ನಡೆಯಿತು. ಅಂಧಕಾರನ ಪ್ರತಿರೂಪವು ತಕ್ಷಣವೇ ಕುಸಿದುಬಿದ್ದಿತು. ಅದರ ದೇಹದಿಂದ ಯಾವುದೇ ರಕ್ತ ಹರಿಯಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಅದರೊಳಗಿದ್ದ ಕಪ್ಪು ಹೊಗೆಯಂತಹ ಭ್ರಮೆಗಳು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕರಗಿಹೋದವು. ಆ ಹೊಗೆಯು ಜನರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿದಂತೆ, ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಸರಿಸಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಅಂಧಕಾರನ ಪ್ರತಿರೂಪ ನಾಶವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ರಕ್ತಬೀಜಾಸುರನ ವಂಶಸ್ಥರಂತೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಎಲ್ಲ ಅಸುರ ಸೈನಿಕರು ಕೂಡ ಒಮ್ಮೆಗೇ ಕಪ್ಪು ಮರಳಿನಂತೆ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕುಸಿದುಬಿದ್ದರು. ಅವರ ಸಾವು ರಕ್ತಪಾತದಿಂದಾಗಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅವರ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಮೂಲವಾಗಿದ್ದ ಭ್ರಮೆಯು ನಾಶವಾದ ಕಾರಣದಿಂದ. ಅಧರ್ಮದ ಸೈನ್ಯವು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ನಿಶ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ, ಪ್ರಜ್ಞಾಹೀನವಾಗಿ ಬಿದ್ದಿತು.
ಈ ಮುಗಿಯದ ಯುದ್ಧದ ಚಕ್ರವು ಕೊನೆಗೊಂಡಿತು. ಕಲಿಯುಗವು ತನ್ನನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ ಅಧರ್ಮದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತು. ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಶಾಂತಿ ನೆಲೆಸಿತು, ಕತ್ತಲು ಮಾಯವಾಗಿ, ಶುದ್ಧ ಬೆಳಕು ಹರಡಿತು. ಸತ್ಯಯುಗದ ಪ್ರಾರಂಭದ ಸೂಚನೆಯಾಗಿ, ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಶಕ್ತಿ ಪ್ರವಹಿಸಿತು.
ಆದರೆ, ಕಲ್ಕಿ ವಿಜಯದ ನಂತರವೂ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅಂಧಕಾರ ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅಸುರನಲ್ಲ. ಅದು ಮಾನವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಅಡಗಿರುವ ದುರಾಸೆ, ಸ್ವಾರ್ಥ, ಅಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರದ ಪ್ರತೀಕ. ಕಲ್ಕಿಯು ಆ ಪ್ರಬಲ ಅಂಧಕಾರದ ಪ್ರತಿರೂಪವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದರೂ, ಆ ದುರ್ಗುಣಗಳ ಬೀಜಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿರ್ಮೂಲನಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಸತ್ಯಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ, ಪ್ರತಿ ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನದೇ ಆದ ಆಂತರಿಕ ಅಂಧಕಾರನ ವಿರುದ್ಧ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹೋರಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಕಲ್ಕಿಯ ಯುದ್ಧವು ಕೇವಲ ಬಾಹ್ಯವಾಗಿ ದೈತ್ಯರ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಿದ ಕೊನೆಯ ಅವತಾರವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆತ ಕಲಿಯುಗದ ಜನರಿಗೆ ಕಲಿಸಿದ ಪಾಠವೆಂದರೆ ನಿಜವಾದ ಮುಗಿಯದ ಯುದ್ಧವು ಪ್ರತಿ ಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ, ಪ್ರತಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿಯೂ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಅಧರ್ಮದ ನಡುವೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ಆ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲಲು ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ವಿವೇಕ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನದ ಖಡ್ಗ, ಧರ್ಮದ ಗುರಾಣಿ, ಮತ್ತು ಆತ್ಮಶುದ್ಧಿಯ ರಕ್ಷಾಕವಚ. ಕಲ್ಕಿ ವಿಜಯದ ನಂತರ ತನ್ನ ದಿವ್ಯ ಖಡ್ಗ ನಂದಕವನ್ನು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ನೆಟ್ಟನು, ಅದು ಮುಂದಿನ ಯುಗಗಳಿಗೆ ಜ್ಞಾನದ ಮತ್ತು ಅರಿವಿನ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ನಿಂತಿತು. ಆ ಖಡ್ಗದಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಳಕು ಸದಾ ಮಾನವಕುಲಕ್ಕೆ ಧರ್ಮದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಹೀಗೆ, ಯುಗಗಳ ಆಚೆಗೂ ಮುಂದುವರೆಯುವ ನೈತಿಕ ಸಂಘರ್ಷದ ಕಥೆ, ಕೊನೆಯಾಯಿತು.
ಈ ಕಥೆಯು ಪೌರಾಣಿಕ ಕಲ್ಕಿ ಅವತಾರದ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿದ್ದು ಮತ್ತು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಯುದ್ಧಕ್ಕಿಂತ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಅಜ್ಞಾನ (ಅಂಧಕಾರ) ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನ (ಕಲ್ಕಿ) ನಡುವಿನ ಸಂಘರ್ಷವನ್ನು 'ಮುಗಿಯದ ಯುದ್ಧ' ಎಂದು ನಿರೂಪಿಸುತ್ತದೆ.
ಈ ಪೌರಾಣಿಕ ಕಥೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಯೇನು?
