Description

ભાદરવા મહિનાનો ધોમધખતો બપોર હતો. આકાશમાંથી જાણે આગ વરસી રહી હતી અને ગીરની ધરતી તપીને ત્રાંબુ બની ગઈ હતી. પંખીડાઓએ પણ પોતાના માળામાં લપાઈને ચૂપકીદી સાંધી લીધી હતી. આવા કાળઝાળ તાપમાં, અમરેલીના સીમાડે ઘોડાના ડાબલાનો અવાજ ગુંજી ઉઠ્યો.​કાળા રંગની ‘માણકી’ ઘોડી પર સવાર થઈને જોગીદાસ પોતાના ગામ તરફ જઈ રહ્યો હતો. જોગીદાસ એટલે પંથકનું માથું. એની મૂછના આંકડામાં અને આંખના તેજમાં રજપૂતીની પૂરી ખુમારી છલકતી હતી. અચાનક, વડલાના ઝુંડ પાછળથી ચાર-પાંચ હથિયારબંધ અસવારોએ જોગીદાસનો રસ્તો આંતર્યો. ​એ અસવારોનો મોભી હતો વીરો ખુમાણ. વીરા અને જોગીદાસ વચ્ચે પેઢીઓ જૂનું વેર ચાલ્યું આવતું હતું. વીરાએ પોતાની ઉઘાડી તલવાર હવામાં વીંઝતા પડકાર ફેંક્યો,