मी आणि सांगण्यासारखे बरेच काही -भाग २वाचन, सिनेमा आणि आठवणींची दुनियाआधीच्या लेखात मी सांगितले होते की त्या काळात पत्रलेखनाचे सिनेमे, वाचन, बिंदू चौकातील सभा, खासबागेतील कार्यक्रम अशा गोष्टींवर आधारित असायचे. मात्र एक गोष्ट सांगायची राहिलीच — आम्ही कॉमर्स आणि लॉचे विद्यार्थी असल्यामुळे आमच्या पत्रांत त्या काळातील इंग्रजी भाषेचा, कधी कधी पद्यरचनेचा, आणि कॉमर्सच्या भाषेचा छटा असायचा.वाचनाचा विषय निघालाच आहे तर ‘कनवामं’ म्हणजेच करवीर नगर वाचन मंदिर याचा उल्लेख आवर्जून करावा लागेल. शाळेत जाताना रोज जसे तिथे पाय वळायचेच, तसेच रविवारीही ते ठिकाण ओढ लावत असे. जुन्या इमारतीत प्रशस्त वाचन हॉल, वर्तमानपत्रांची रांग, आणि पुस्तकांनी भरलेले कपाट — हे सर्वच ...Read More

मी आणि सांगण्यासारखे बरेच काही.तुम्ही म्हणाल हे काय शिर्षक आहे तर त्याचेअसे आहे की, आपल्याकडे जुन्या आठवणी असतात, भुतकाळातील किंवा आता घडत असलेल्या घटनांबद्दल आपल्याकडे सांगण्यासारखे असते पण आपण व्यक्त होत नाही.हे व्यक्त होणे महत्वपूर्ण असते. संवाद साधणे हे नात्यात देखील महत्वाचे आहे , हल्ली संवाद कमी झाला आहे. मैत्री का तुटते, विवाह का टिकत नाहीत तर संवादाचा अभाव. असो.आज महाद्वार रोडवर गेलो होतो. तिथे फडकेंचे होमिओपाथी औषधाचे दुकान आहे तिथे पोचलो आणि एकदम आठवले कोल्हापुरातील पहीला मोठा वडा ज्याला आता जंबो वडा म्हणतात तो वाईकरांचा वडा दोन रुपयात इथेच मिळत असे पण आता वाईकरांचा मागमुस नाही. आताच्या कुणाला ...Read More

मागच्या लेखात शाळेच्या मित्राची आठवण सांगितली. तर आता पुन्हा शाळेत जाऊया.आमची शाळा – प्रायव्हेट हायस्कूल. त्या काळात आम्हाला माहित इतर शाळा म्हणजे तवनाप्पा पाटणे हायस्कूल, विद्यापीठ हायस्कूल आणि ज्या शाळेला आम्ही गंमत म्हणून “महालबाड गद्ध्या मुलींची शाळा” म्हणायचो ती म. ल. गर्ल्स हायस्कूल. सधन कुटुंबातील मुले शिकायची ती सेंट झेवियर हायस्कूल.“प्रायव्हेट हायस्कूल” हे नाव घेताच १९७०–७५ च्या काळातील मुलांना “पिंडरी शेक” आठवतो. पी.टी.चे सर शाळेत उशिरा येणाऱ्या मुलांच्या पायावर पट्ट्या मारत. त्यामुळे प्रार्थना सुरू होण्यापूर्वीच शाळेत पोहोचण्याचा मुलांचा आटापिटा असे. त्या वेळी पालक मुलाला मारले तरी क्वचितच तक्रार करत.आमचे इतिहासाचे सर उत्तम अभिनय करायचे. त्यांनी म्हणून दाखवलेले “ला इलाह…” ...Read More