Description

Chapter 2 : सहा वर्षांनंतरही...लोक म्हणतात, वेळ प्रत्येक जखम भरून काढतो.कदाचित ते खरंही असेल.पण काही जखमा अशा असतात, ज्या दुखणं थांबवतात... मात्र कधीच मिटत नाहीत.आज त्या दिवसाला सहा वर्षे पूर्ण झाली होती.सकाळी डोळे उघडताच माझी नजर भिंतीवर लावलेल्या कॅलेंडरवर गेली. तारीख पाहताच मन नकळत सहा वर्षे मागे गेलं.तो दिवस...ते काही क्षण...आणि तो अनोळखी चेहरा...सगळं पुन्हा एकदा डोळ्यांसमोर उभं राहिलं.मी पलंगावर बसून काही वेळ शांत राहिले.स्वतःलाच एक प्रश्न विचारला..."तू अजूनही त्याची वाट का पाहतेयस?"उत्तर मात्र आजही बदललं नव्हतं.कारण मी त्याची वाट पाहत नव्हते...मी त्या अपूर्ण क्षणाच्या पूर्ण होण्याची वाट पाहत होते.आईने स्वयंपाकघरातून हाक मारली."तारा, चहा थंड होतोय."मी पटकन वास्तवात आले."येते आई."चेहऱ्यावर