એક ગામ, જ્યાં સંબંધો લોહીથી નહીં, લાગણીઓથી બંધાયેલા હતા… અને એક શહેર, જ્યાં સપનાઓ સાથે રહસ્યો પણ ઊગતાં હતાં. રિયા, મીરા, કાવ્યા અને નિહિરની જિંદગીમાં પ્રેમ, મિત્રતા, સફળતાની દોટ અને અધૂરા સંબંધો એકબીજા સાથે ગૂંથાતા જાય છે. ચૌદ વર્ષ પહેલાં બનેલી એક ઘટના આજે ફરી જીવંત બની છે. જૂની કૅસેટ, ગુમ થયેલા દસ્તાવેજો અને એક રહસ્યમય ‘M’ પાછળ છુપાયેલું સત્ય ધીમે ધીમે બહાર આવી રહ્યું છે. પરંતુ દરેક સત્યની કિંમત હોય છે. ભૂતકાળના અધૂરા સંબંધો જ્યારે આજની પેઢીના સપનાઓ સાથે અથડાય છે, ત્યારે કોણ કોનો સાથ આપશે? અને કોણ દગો કરશે? ...Read More

ભાગ ૨ : પીપળા નીચેની મુલાકાતસવારના છ વાગીને પચાસ મિનિટ થયા હતા.વડલીયા ગામ હજુ પૂરેપૂરું જાગ્યું નહોતું. ખેતરો તરફ રસ્તા પર થોડાક ખેડૂત દેખાતા હતા. કોઈના હાથમાં દૂધની ડોલ હતી, તો કોઈ ખભા પર ફાળિયું રાખીને ધીમે ધીમે આગળ વધી રહ્યું હતું.પરંતુ આરવ આખી રાત સૂઈ શક્યો નહોતો.તેના હાથમાં હજુ પણ એ જ ચાંદીનું લોકેટ હતું.R.P.ચૌદ વર્ષ જૂની યાદ.રિયા.એક એવું નામ જેને ઘરમાં વર્ષોથી કોઈએ ઉચ્ચાર્યું નહોતું.અને હવે કોઈ અજાણી વ્યક્તિ તેને બોલાવી રહી હતી.સવારે સાત વાગ્યાની રાહ જોવી આરવ માટે અસહ્ય બની ગઈ હતી.છ વાગીને પચાસ મિનિટે જ તે ઘરની બહાર નીકળી ગયો.પીપળાનું ઝાડ ગામના છેડે હતું.બાળપણમાં આરવ, ...Read More

ભાગ ૩ : નામ બદલાયું, સંબંધ નહીં“રિયા…”આરવના હોઠ પરથી ફરી એ જ નામ નીકળ્યું.સામે ઊભેલી યુવતી શાંત હતી.ચહેરા પર ભાવ નહોતો.આંખોમાં માત્ર વર્ષોની થાકેલી શાંતિ હતી.આરવ એક પગલું આગળ વધ્યો.“તું ખરેખર રિયા છે?”યુવતીએ હળવું સ્મિત કર્યું.“તું હજી પણ પ્રશ્ન એ જ પૂછે છે, જેનો જવાબ તારા દિલને પહેલેથી ખબર છે.”“પણ આ લોકેટ પર M.P. કેમ લખેલું છે?”યુવતીએ પોતાના ગળામાંથી લોકેટ કાઢ્યું.“કારણ કે રિયા નામ મેં ચૌદ વર્ષ પહેલાં જ પાછળ છોડી દીધું હતું.”“કેમ?”“કારણ કે એ નામ સાથે મારું આખું ભૂતકાળ જોડાયેલું હતું.”રૂમમાં ફરી શાંતિ છવાઈ ગઈ.બહાર વરસાદ શરૂ થઈ ગયો હતો.આરવની નજર સામે ઊભેલી યુવતીના ચહેરા પર જ હતી.“તને ...Read More

ભાગ ૪ : ચૌદ વર્ષ જૂનું વચનનિહિરની વાત સાંભળ્યા પછી ઘરમાં જાણે સમય થંભી ગયો હતો.આરવની આંખો સામે ટેબલ પડેલો ફોટો હતો—રિયા, નિહિર, હેમંતભાઈ અને મીરાની માતા.16 ઓગસ્ટ 2012.અકસ્માનાં એક દિવસ પહેલાં.“નિહિર…” આરવનો અવાજ ભારે હતો, “તું રિયાને નદી પાસે લઈ ગયો હતો?”નિહિરે માથું નમાવ્યું.“હા.”“શા માટે?”“કારણ કે રિયાએ મને બોલાવ્યો હતો.”“રિયાએ?”“હા.”“તો પછી એ રાત્રે થયું શું?”નિહિરે જવાબ આપવાને બદલે હેમંતભાઈ તરફ જોયું.હેમંતભાઈએ આંખો બંધ કરી દીધી.“આરવ, તારે જે સાંભળવું છે એ સાંભળવા માટે તું તૈયાર નથી.”આરવનો ગુસ્સો વધી ગયો.“ચૌદ વર્ષથી તમે મને એક ખોટી વાતમાં જીવાડ્યો છે. હવે તમે નક્કી નહીં કરો કે હું શું સાંભળવા તૈયાર છું!”હેમંતભાઈ ચૂપ ...Read More

ભાગ ૫ : જે વાત ચૌદ વર્ષથી દફનાયેલી હતીમહેશભાઈનું નામ સાંભળ્યા પછી આરવ થોડી ક્ષણ સુધી બોલી જ ન કાકા?”નિહિરે ધીમેથી માથું હલાવ્યું.“હા.”આરવના મનમાં બાળપણના અનેક દૃશ્યો એકસાથે જીવંત થઈ ગયા.પીપળા નીચે હેમંતભાઈ અને મહેશભાઈની સાંજની ચા.બંનેની લાંબી વાતો.ગામના મેળામાં સાથે ફરવું.ખેતરની સીમ પર ઊભા રહીને વરસાદની રાહ જોવી.આરવ માટે મહેશભાઈ માત્ર પિતાના મિત્ર નહોતા. તેઓ પરિવારના સભ્ય જેવા હતા.“પણ મહેશ કાકા તો હંમેશાં કહેતા હતા કે રિયા નદીમાં તણાઈ ગઈ.”નિહિરે ગંભીરતાથી કહ્યું—“કારણ કે તેમને પણ એ જ કહેવામાં આવ્યું હતું.”આરવ ચોંક્યો.“શું?”“હા. હવે બધું એક ક્રમમાં સમજ. જો આપણે વર્ષો જૂની વાતને ટુકડાઓમાં સમજવાનો પ્રયત્ન કરીશું તો ફરી ગૂંચવાઈ ...Read More

ભાગ ૬ : પાછા ફરવાની શરૂઆતપત્રના છેલ્લાં શબ્દો વાંચ્યા પછી આરવ લાંબા સમય સુધી ચૂપ રહ્યો.“ચૌદ વર્ષ પહેલાં જે આપણે લીધો હતો, તેનો સાચો કારણ હવે બધાને ખબર પડવો જોઈએ.”આ એક જ વાક્યે જાણે આખી રાતને ભારે બનાવી દીધી હતી.મહેશભાઈ ખુરશી પર બેઠા હતા. તેમની આંખો પત્ર પર જ હતી.“આ પત્ર મને આજે સવારે મળ્યો,” તેમણે ધીમેથી કહ્યું.આરવે પૂછ્યું, “રિયાએ મોકલ્યો?”“હા.”“તો પછી એ ક્યાં છે?”મહેશભાઈએ સીધો જવાબ આપ્યો નહીં.“આજે સાંજે આવશે.”આરવ અચાનક ઊભો થઈ ગયો.“આજે?”“હા.”તેના હૃદયની ધડકન વધી ગઈ.ચૌદ વર્ષથી જે સંબંધ માત્ર યાદોમાં જીવતો હતો, એ હવે તેની સામે આવવાનો હતો.પરંતુ આરવના મનમાં હવે માત્ર રિયા નહોતી.મીરા પણ ...Read More

ભાગ ૭ : કૅસેટમાં કેદ સત્યકાવ્યાના હાથમાં રહેલી જૂની કૅસેટ જોઈને આરવની નજર સ્થિર થઈ ગઈ.ચૌદ વર્ષ પહેલાંની એક અકસ્માત.રિયાનું અચાનક ગાયબ થઈ જવું.હેમંતભાઈનું રહસ્ય.નિહિરનો અપરાધભાવ.મીરાની મૌન ભૂમિકા.અને હવે આ કૅસેટ.આ બધું જાણે એક જ બિંદુ તરફ જઈ રહ્યું હતું.આરવે કાવ્યાના હાથમાંથી કૅસેટ લઈ લીધી.“આ તને ક્યાંથી મળી?”કાવ્યાએ ધીમેથી કહ્યું, “મારા પિતાની જૂની દુકાનમાંથી.”“એમની પાસે કેમ હતી?”“કારણ કે એ રાત્રે જે બન્યું હતું એની એક નકલ એમણે બનાવી હતી.”“પણ એમાં શું છે?”કાવ્યાએ આરવની આંખોમાં જોયું.“મને ખબર નથી.”“તું ક્યારેય જોઈ નથી?”“ના.”“તો પછી?”“મને માત્ર એટલું ખબર છે કે કૅસેટની સાથે એક ચિઠ્ઠી હતી.”“કઈ ચિઠ્ઠી?”કાવ્યાએ બેગમાંથી એક જૂનું કવર કાઢ્યું.“આ.”આરવે કવર ખોલ્યું.અંદર ...Read More

ભાગ ૮ : અધૂરી કૅસેટ અને શહેરની દોડમીરાનો ફોન બંધ થઈ ગયો હતો.રૂમમાં કોઈ બોલતું નહોતું.થોડી ક્ષણ પહેલાં સુધી વર્ષ જૂની કૅસેટ એક રહસ્ય હતી, પરંતુ હવે એ રહસ્યની પાછળ કોઈ જીવંત માણસ ઊભો હતો—અને એ માણસ હતો જયંત શાહ.આરવે તરત મીરાને ફરી ફોન કર્યો.ફોન બંધ.ફરી કર્યો.એ જ જવાબ.“આપણે એને શોધવી પડશે,” આરવે કહ્યું.રિયાએ તરત પોતાની બેગ ઉઠાવી.“હું આવું છું.”મહેશભાઈ પણ ઊભા થયા.“હું પણ.”પરંતુ આરવે હાથ ઊંચો કર્યો.“કાકા, તમે અહીં જ રહો.”“શા માટે?”“કારણ કે જો જયંત ખરેખર આપણાં પર નજર રાખી રહ્યો હોય, તો કોઈને આ ઘર પર નજર રાખવી પડશે.”કાવ્યાએ તરત કહ્યું, “હું અહીં રહીશ.”નિહિરે આરવની સામે કારની ...Read More

ભાગ ૯ : એક કલાકની મુદતકાર શહેરની રાત ચીરીને વડલીયા તરફ દોડી રહી હતી.સ્ટિયરિંગ પર આરવના હાથ મજબૂત હતા, મનમાં એક જ વિચાર દોડતો હતો—કાવ્યા, નિહિર અને પપ્પા ક્યાં હશે?બાજુમાં મીરા બેઠી હતી. પાછળ રિયા.કોઈ બોલતું નહોતું.માત્ર રસ્તા પર દોડતી કારનો અવાજ.અચાનક રિયાએ કહ્યું, “આરવ, કાર ધીમી ન કરતો.”“શા માટે?”“મને લાગે છે કે આપણી પાછળ કોઈ છે.”આરવે રિયર-વ્યૂ મિરરમાં જોયું.થોડે અંતરે કાળી SUV હતી.એ જ કાર છેલ્લા પંદર મિનિટથી તેમની પાછળ હતી.“તને ખાતરી છે?”“હા.”મીરાએ તરત પોતાનો ફોન કાઢ્યો.“પોલીસને ફોન કરીએ?”આરવે થોડું વિચાર્યું.“હમણાં નહીં.”મીરા ચોંકી.“કેમ?”“કારમાં કોણ છે એની ખાતરી નથી. અને જો જયંતના માણસો હોય તો કાવ્યા અને પપ્પા જોખમમાં ...Read More

ભાગ ૧૦ : મીરાનું રહસ્ય“સત્ય બહાર લાવશો તો રિયાની નહીં, મીરાની જિંદગી જોખમમાં પડશે.”ફોન કપાઈ ગયો.વેરહાઉસમાં ઉભેલા સૌના ચહેરા ચિંતા છવાઈ ગઈ.મીરા એકદમ શાંત થઈ ગઈ હતી.આરવે તેની તરફ જોયું.“મીરા… તને કંઈ ખબર છે?”મીરાએ તરત જવાબ ન આપ્યો.“મને ખબર નથી.”“ખોટું બોલતી નહીં.”“હું ખોટું નથી બોલતી.”રિયા ધીમેથી આગળ આવી.“મીરા, તું કંઈક છુપાવી રહી છે.”મીરાએ આંખો બંધ કરી.થોડી ક્ષણ પછી એણે ધીમેથી કહ્યું—“હા.”બધા ચોંકી ગયા.“પણ એ વાતનો સંબંધ આજે નહીં… ચૌદ વર્ષ પહેલાંથી છે.”---મીરા વેરહાઉસની એક જૂની ખુરશી પર બેસી ગઈ.“2012માં જ્યારે રિયા હોસ્પિટલમાં હતી, ત્યારે મારી મમ્મીએ મને એક વાત કહી હતી.”રિયા તેની સામે બેસી.“કઈ વાત?”“તેઓએ કહ્યું હતું કે તને ...Read More

ભાગ ૧૧ : કાવ્યાનો અડધો સત્ય“જયંતને?”આરવના મોઢેથી શબ્દો નીકળ્યા, પણ જાણે આખા રૂમમાં ગુંજીને પાછા આવી રહ્યા હતા.કાવ્યા સામે હતી.આંખોમાં આંસુ હતાં.પણ આ વખતે એ રડી રહી નહોતી.એ જાણે ચૌદ વર્ષથી પોતાના અંદર દબાવી રાખેલું કોઈ ભાર ઉતારવા તૈયાર થઈ રહી હતી.આરવ એક પગલું આગળ વધ્યો.“કાવ્યા, મને બધું સાચું કહેજે. અડધું નહીં.”કાવ્યાએ માથું હલાવ્યું.“આજે પહેલી વાર હું કશું છુપાવીશ નહીં.”પોલીસ અધિકારીએ આસપાસ જોયું.“બધા અહીં જ રહો. આ વાત હવે સત્તાવાર તપાસનો ભાગ છે.”કાવ્યાએ ઊંડો શ્વાસ લીધો.“16 ઓગસ્ટ 2012ની સાંજે રિયા મારા ઘરે આવી હતી.”રિયા ચોંકી.“મને યાદ નથી.”“તને યાદ નહીં હોય,” કાવ્યાએ કહ્યું, “પણ તું આવી હતી.”“શું થયું હતું?”“તું બહુ ...Read More

ભાગ ૧૨ : વિશ્વાસનો સવાલ“‘M’ એટલે કોણ?”આરવે પત્ર ટેબલ પર મૂક્યો.રૂમમાં બેઠેલા દરેકના ચહેરા પર એક જ પ્રશ્ન હતો.મહેશ?મીરા?કે કોઈ ત્રીજું નામ?પોલીસ અધિકારીએ પત્ર ફરી વાંચ્યો.“આમાં કોઈ સરનામું નથી. કોઈ તારીખ નથી.”રિયાએ તરત કહ્યું—“પણ આ સંયોગ નથી.”મીરા શાંત હતી.આરવે તેની તરફ જોયું.“મીરા?”“હું કંઈ જાણતી નથી.”“મને વિશ્વાસ છે.”મીરાએ આશ્ચર્યથી તેની તરફ જોયું.“ખરેખર?”“હા.”રિયા વચ્ચે બોલી—“તો પછી ‘M’ શોધવાનું શરૂ કરીએ.”કાવ્યાએ ધીમેથી કહ્યું—“મારે એક વાત કહેવી છે.”બધાની નજર તેની તરફ ગઈ.“મારા પપ્પાની ડાયરીમાં એક નામ વારંવાર આવતું હતું.”“કયું?”“મનસુખ.”નિહિર ચોંકી ગયો.“મનસુખ કોણ?”“જયંતની કંપનીમાં એકાઉન્ટ્સ સંભાળતો માણસ.”પોલીસ અધિકારીએ તરત નોંધ કરી.“એ હજી જીવિત છે?”“હા. પણ…”કાવ્યા અટકી.“પણ શું?”“ચૌદ વર્ષથી ગામમાં કોઈએ એને જોયો નથી.”આરવે કહ્યું—“તો ...Read More

ભાગ ૧૩ : પંદરમી ઓગસ્ટની રાત“તું 15 ઓગસ્ટ 2012ની રાત્રે વડલીયામાં જ હતો.”સુમિત્રાબહેનના આ શબ્દો આરવના મનમાં હથોડાની જેમ રહ્યા હતા.એણે ફોટો ફરી હાથમાં લીધો.ફોટામાં નાનો આરવ હેમંતભાઈની બાજુમાં ઊભો હતો. પાછળ ગામનો જૂનો વાડ, અને દૂર એ જ નદીનો કિનારો.આરવે ધીમેથી પૂછ્યું—“મને કશું યાદ કેમ નથી?”હેમંતભાઈ ચૂપ રહ્યા.આરવે તેમની તરફ જોયું.“પપ્પા… તમે મને આખી જિંદગી શું કહ્યું?”હેમંતભાઈએ નજર નીચે કરી.“કે તું એ દિવસોમાં અમદાવાદમાં હતો.”“એ ખોટું હતું?”હેમંતભાઈ પાસે જવાબ નહોતો.રિયાએ ધીમેથી આરવનો હાથ પકડીને કહ્યું—“પહેલા આખી વાત સાંભળ.”આરવે હાથ પાછો ખેંચ્યો નહીં, પરંતુ એની નજર હજી ફોટા પર જ હતી.“મારે જાણવું છે.”સુમિત્રાબહેને ઊંડો શ્વાસ લીધો.“15 ઓગસ્ટની સાંજે આરવ ...Read More

ભાગ ૧૪ : જે દગો નજીક હતોમહેશભાઈનો ફોન અચાનક કપાઈ ગયો.થોડી ક્ષણો સુધી ઓરડામાં કોઈ બોલ્યું નહીં.આરવના હાથમાં હજી હતો. તેની નજર સામે બેઠેલી મીરા, રિયા, કાવ્યા અને નિહિર તરફ ફરી.“તમે સાંભળ્યું ને?” તેણે ધીમેથી પૂછ્યું.કાવ્યાએ માથું હલાવ્યું.“હા.”“કાકાએ કહ્યું કે દગો કરનાર વ્યક્તિ મારી પાસે જ ઊભી છે.”મીરાએ તરત કહ્યું, “એનો અર્થ એ નથી કે આપણે એકબીજા પર શંકા કરવાનું શરૂ કરી દઈએ.”આરવે તેની તરફ જોયું.“પણ હવે શંકા ન કરું તો શું કરું?”“સત્ય શોધ.”“એ જ તો કરી રહ્યો છું.”“તો પછી લોકો નહીં, પુરાવા પર વિશ્વાસ કર.”મીરાનો અવાજ શાંત હતો, પણ તેમાં ચિંતા સ્પષ્ટ હતી.રિયાએ ટેબલ પર પડેલી જૂની ડાયરી ...Read More

ભાગ ૧૫ : મનસુખ પાછો કેમ આવ્યો?બહાર ઊભેલો માણસ થોડા સમય સુધી કોઈની સામે જોયા વગર ઊભો રહ્યો.પછી તેણે માથું ઊંચું કર્યું.મહેશભાઈના મોઢેથી નીકળેલું નામ બધાના કાનમાં પડ્યું—“મનસુખ...”મનસુખે કંઈ જવાબ ન આપ્યો.આરવ આગળ વધ્યો.“તમે ખરેખર મનસુખભાઈ છો?”મનસુખે તેની સામે જોયું.“હા.”“પણ તમે તો...”આરવ અટકી ગયો.મનસુખ હળવું હસ્યો.“મરી ગયો છું એવું સાંભળ્યું હતું ને?”કાવ્યાએ ધીમેથી કહ્યું, “અમે એવું જ માનતા હતા.”“એવું માનવું જરૂરી હતું.”નિહિરે તરત પૂછ્યું, “કોના માટે?”મનસુખે તેની તરફ જોયું.“તમારા માટે.”ઓરડામાં ફરી શાંતિ છવાઈ ગઈ.આરવે મહેશભાઈ તરફ જોયું.“કાકા, તમને ખબર હતી કે મનસુખભાઈ જીવતા છે?”મહેશભાઈએ થોડો સમય ચૂપ રહીને કહ્યું,“છેલ્લા બે વર્ષથી.”“અને અમને કહ્યું નહીં?”“કારણ કે મને પણ ખાતરી નહોતી ...Read More

ભાગ ૧૬ : એ રાત્રે આરવે શું જોયું હતું?જૂની શાળાની તરફ જતો રસ્તો રાત્રિના અંધકારમાં લગભગ ખાલી હતો.આરવ આગળ હતો. તેની પાછળ રિયા, મીરા, કાવ્યા, નિહિર, મહેશભાઈ અને મનસુખ.કોઈ બોલતું નહોતું.બધાના મનમાં એક જ પ્રશ્ન હતો—2012ની એ રાત્રે આરવે ખરેખર શું જોયું હતું?શાળાનું જૂનું મકાન દેખાયું.મનસુખે પાછળ જોયું.“અહીંથી સાવધાનીથી ચાલજો. કોઈને ખબર ન પડવી જોઈએ કે આપણે અહીં આવ્યા છીએ.”નિહિરે હળવા ગુસ્સાથી કહ્યું,“હવે પણ ડરવાની જરૂર છે?”મનસુખ અટક્યો.“ડરવાની નહીં. સમજવાની જરૂર છે.”“શું?”“જે લોકો ચૌદ વર્ષ પહેલાં સત્ય દબાવી શક્યા હતા, એ લોકો આજે પણ સત્તામાં છે.”આરવે તેની તરફ જોયું.“મને હવે ડર નથી લાગતો.”મનસુખે જવાબ આપ્યો,“ડર ન લાગવો સારી વાત ...Read More