પ્રકરણ ૧૨: સુવર્ણ સ્મૃતિઓનો ઓટલો અને શાળાનો પ્રથમ ઘંટ વૈશાખ અને જેઠના બળબળતા બપોરો ક્યારે વીતી ગયા અને અષાઢના વાદળોની ઘેરાયેલી ધૂંધળી છાયા ક્યારે આકાશમાં પથરાઈ ગઈ, તેની આ ચાર દોસ્તોને ગંધ પણ ન આવી. બાળપણમાં સમય જાણે પાંખો લગાવીને ઊડતો હતો. વેકેશનના એ સોનેરી, મુક્ત અને બેફિકર દિવસો જોતજોતામાં કેલેન્ડરના પાનાંઓની જેમ સડસડાટ સરકી ગયા. કાલ સુધી જ્યાં 'આજે કઈ રમત રમવી?'નો મધુર પ્રશ્ન હતો, ત્યાં હવે અચાનક 'સ્કૂલ ખુલવાના માત્ર બે જ દિવસ બાકી છે' એવો કઠોર વાસ્તવિકતાનો પડઘો સંભળાવા લાગ્યો હતો. સોસાયટીના એ જ ઐતિહાસિક લીમડાના ઝાડ નીચે—જેણે આખા ઉનાળા દરમિયાન ક્રિકેટના મહાસંગ્રામો, ગીલી-દંડાના સર્વોચ્ચ મુકાબલા, લખોટીઓના