આદમખોરનું રહસ્યપ્રકરણ ૧૪: કૂવા કાંઠે કાળ ​નેસડાના જૂના અવાવરૂ કૂવા પાસે તુલસીના ક્યારા અને જૂના લીમડાના વિશાળ ઝાડ નીચે ઘેરો, ભયાનક અંધકાર છવાયેલો હતો. વાતાવરણમાં સુકા છાણની ભીની સોડમ, કાચા ગાર-માટીના ઘરોની વાસ અને ભેંસોના ગરમીથી ભરેલા શ્વાસની સુંસવાટી ભળેલી હતી. પવન અત્યંત કાળમુખો બનીને પાંદડાંઓને ઝંઝોડી રહ્યો હતો. કૂવાની ઊંડી વંડીઓ પરથી આવતો પાણીનો છબછબાટ અંધારામાં કોઈ અદ્રશ્ય ડરની હાજરી પૂરાવતો હતો.​અવાવરૂ કૂવાના અંદરના ભોંયરા જેવા ઓરડામાં ગામની મહિલાઓ અને માસૂમ બાળકો જીવ હથેળીમાં મૂકીને લપાઈને બેઠા હતા. કૂવાના લાકડાના જર્જરિત દરવાજા બહારથી માત્ર એક કડી વડે બંધ હતા.​એ જ ક્ષણે, વાવાઝોડાની ધૂળ વચ્ચેથી બે વિરાટ કાયાધારી પડછાયા કૂવાની સીમમાં