आर्यनची पावले आज नेहमीपेक्षा जास्त खंबीर, पण तितकीच शांत पडत होती. आशिषने त्याच्यासाठी आधीच एका अत्यंत उत्तम आणि सुटसुटीत अशा सूटची व्यवस्था करून ठेवली होती. आर्यनने कोणताही वेळ न घालवता तो सूट परिधान केला, स्वतःला तयार केले आणि आशिषला सोबत घेऊन तो असायलमच्या (मानसोपचार रुग्णालयाच्या) दिशेने निघाला.त्यांच्या या प्रवासात एक गूढ शांतता पसरली होती. गाडीत बसल्यापासून ते असायलमच्या दरवाजापर्यंत पोहोचेपर्यंत ना आशिष आर्यनशी एका शब्दानेही बोलला, ना आर्यनने आशिषला काही विचारण्याचा प्रयत्न केला. आर्यनचे संपूर्ण लक्ष केवळ त्याच्या कामावर केंद्रित होते. तो एकाग्रतेने आपल्या फोनवर कोणाशी तरी बोलण्यात कमालीचा व्यस्त होता. फोन कानाला लावलेला असतानाच, मांडीवर ठेवलेल्या लॅपटॉपच्या कीबोर्डवर त्याची