રાતના અઢી વાગ્યા હતા. આખું ઘર ઊંઘી રહ્યું હતું, પણ મીરાની આંખોમાંથી ઊંઘ વર્ષો પહેલાં જ ક્યાંક ખોવાઈ ગઈ હતી. બારીની બહાર જુલાઈનો વરસાદ ધીરે ધીરે વરસી રહ્યો હતો. ઓરડાના ખૂણામાં મુકેલા નાઇટલેમ્પના આછા અજવાળામાં તે પોતાના બે સૂતેલા દીકરાઓને જોઈ રહી હતી.ક્યારેક તેને આશ્ચર્ય થતું કે સમય આટલી ઝડપથી કેવી રીતે પસાર થઈ ગયો. જાણે ગઈકાલની જ વાત હોય તેમ તેને યાદ હતું—ત્રીસ વર્ષની ઉંમરે તેણે જોડિયા દીકરાઓને જન્મ આપ્યો હતો. હોસ્પિટલના સફેદ ઓરડામાં, અસહ્ય પીડા અને અનંત આનંદ વચ્ચે, તેણે પહેલી વાર માતૃત્વનો સ્પર્શ અનુભવ્યો હતો.એ દિવસ પછી તેનું આખું જીવન બદલાઈ ગયું.લોકો કહેતાં, “જોડિયા બાળકોનો આનંદ જ