ಮೌನಿಯ ಒಗಟಿನಿಂದ ದೊರೆತ ಶಾಂತಿಯು ರುದ್ರನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನಿರ್ಮಲ ಕನ್ನಡಿಯಂತೆ ಮಾಡಿತು. ಹಿಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೋಪದ ಹೊಗೆಯಿಂದ ಮಸುಕಾಗಿದ್ದ ಆ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ, ಈಗ ಅವನ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿದ್ದ ಹಳೆಯ ನೋವು ಮತ್ತು ಗಾಯಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸಲು ಶುರುವಾದವು.ರುದ್ರನ ಕೋಪವು ಕೇವಲ ಒಂದು ದುರ್ಗುಣವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳಿಗೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ರಕ್ಷಣಾತ್ಮಕ ಕೋಟೆಯಾಗಿತ್ತು. ಮೌನಿಯ ಒಗಟಿನ ಎರಡನೇ ಭಾಗ – ನೀನು ಸುಟ್ಟು ಉಳಿಸಿದ್ದು ಏನು? – ಅವನನ್ನು ಆ ನೋವಿನತ್ತ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿತ್ತು.ರುದ್ರನು ತನ್ನ ಮೌನದ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದಾಗ, ಬಾಲ್ಯದ ದೃಶ್ಯಗಳು ಮರುಕಳಿಸಿದವು:1. ಮೊದಲ ಸೋಲಿನ ನೋವು: ಚಿಕ್ಕವನಾಗಿದ್ದಾಗ, ರುದ್ರನು ಒಂದು ಚಿತ್ರಕಲಾ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದ. ಗೆಲ್ಲುವ ವಿಶ್ವಾಸದಲ್ಲಿದ್ದ ಅವನ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರು ಅಕಸ್ಮಾತ್ತಾಗಿ ಹಾಳುಮಾಡಿದ್ದರು. ಅವನ ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಅವನಿಗೆ ಸಂತೈಸುವ ಬದಲು, ಸೋತರೆ ಸೋಲಲಿ, ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸು, ಎಂದು ಉದಾಸೀನರಾಗಿದ್ದರು. ರುದ್ರನಿಗೆ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅನಿಸಿದ್ದು: ನನ್ನ ನೋವು ಯಾರಿಗೂ