ભાગ ૪: અરીસાનું પ્રતિબિંબ રુદ્રપુરાની સીમ વટાવતી વખતે અવનીની ગાડીની ઝડપ ૧૦૦ને પાર કરી ગઈ હતી. સવારનો સૂરજ ઉગી ગયો હતો, પક્ષીઓ કલરવ કરી રહ્યા હતા, પણ અવનીના મનમાં હજુ પણ એ હવેલીનો અંધકાર છવાયેલો હતો. તેના ગળા પરના પેલા કાળા આંગળાના નિશાન હવે ભૂરા પડી ગયા હતા, પણ તેમાં અજીબ ખંજવાળ આવી રહી હતી. તેણે વિચાર્યું કે બધું પૂરું થઈ ગયું છે. અરીસો તૂટી ગયો, દાદાની ડાયરી કોરી થઈ ગઈ, અને તે સુરક્ષિત બહાર આવી ગઈ. પણ તેની અંદર કંઈક બદલાઈ રહ્યું હતું. તેને સતત અનુભવાતું હતું કે તે ગાડીમાં એકલી નથી. ગાડીના એસીની ઠંડક હવે તેને ગમવા લાગી