અમદાવાદના એક સાદા અને સામાન્ય વિસ્તારમાં – જ્યાં રસ્તાઓ સાંકડા હોય, ઘરો નાના-નાના હોય અને લોકોના સપનાઓ મોટા હોય છે  સુનિલ અને નેહાનું નાનકડું ઘર હતું. આ વિસ્તારનું નામ હતું નારણપુરા. અહીં સવારે ચા-નાસ્તાની ગંધ, બાળકોના રમતના અવાજ અને સાંજે મંદિરની ઘંટડીનો અવાજ એકસાથે ગુંજતો. ઘર મોટું નહોતું  માત્ર બે નાના રૂમ, એક નાની કિચન જેમાં બે જ વ્યક્તિ ભાગ્યે જ ઊભા રહી શકે અને એક નાની બાલ્કની જ્યાંથી આસપાસના ઘરોની છતો અને આકાશ દેખાતું. છત પર કેટલીક ટાઇલ્સ તૂટેલી હતી, દિવાલો પર સમયના નિશાન અને ભીનાશના ડાઘ હતા. પણ આ ઘરમાં પ્રેમ એટલો ભરપૂર હતો કે ક્યારેક તેમને લાગતું