ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಎಂದಿನಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಕ್ಕಿಗಳ ಚಿಲಿಪಿಲಿ ಸದ್ದಿನ ಬದಲು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ನಿಗೂಢ ಮೌನ ಆವರಿಸಿತ್ತು, ಅದು ಯಾವುದೋ ಅನಾಹುತದ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯಂತಿತ್ತು. ಪಾರ್ಕ್‌ನ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಜ್ಞಾಹೀನನಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಆದರ್ಶ್ ಮೆಲ್ಲನೆ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟಾಗ ಅವನ ಎದುರು ಕಂಡಿದ್ದು ಆ ದಿವ್ಯ ಮುಖ ರಶ್ಮಿ. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಆತಂಕ ಮತ್ತು ಕಾಳಜಿ ಎದ್ದುಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳ ಆ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕೆ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಶಾಪದ ಉರಿ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಡಗಿತ್ತು, ಆದರ್ಶ್‌ನ ಶರೀರದಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಕರಾಳ ಕಂಪನ ನಿಂತಿತ್ತು. ಆದರ್ಶ್ ಮೆಲ್ಲನೆ ಎದ್ದು ಕುಳಿತು ತನ್ನ ಹಣೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಅಲ್ಲಿ ಆ ಕೆಂಪು ಮಣಿಯಿರಲಿಲ್ಲ, ಗಾಯವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕೆಂಪು ಮಚ್ಚೆ ಮಾತ್ರ ಉರಿಯಿಲ್ಲದ ಒಂದು ಕರಾಳ ಗುರುತಾಗಿ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಆದರ್ಶ್, ಏನಾಯಿತು ನಿನಗೆ? ಆ ವಿಚಿತ್ರ ದೈತ್ಯಾಕಾರದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾರು? ಅವನು ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವನ ನೆರಳು ಇಡೀ ಪಾರ್ಕ್ ಅನ್ನೇ ನುಂಗುತ್ತಿತ್ತು ರಶ್ಮಿ ನಡುಗುವ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದಳು.