ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಅಂದು ಕಂಡ ಆ ಮಿಂಚುಗಳು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸಹಜ ವಿದ್ಯಮಾನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವು ಯುಗ ಯುಗಗಳ ಅತೃಪ್ತ ಆತ್ಮಗಳ ಕರಾಳ ಕಿರುಚಾಟದಂತೆ ಮೋಡಗಳನ್ನು ಸೀಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಪಾರ್ಕ್ನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಆದರ್ಶ್ ತನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ ಹಿಡಿದು ಅಚಲವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ. ಅವನ ಹಣೆಯ ಮೇಲೆ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಆ ಕೆಂಪು ಮಣಿ ಈಗ ವಿಪರೀತವಾಗಿ ಬಿರುಕು ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಆ ಮಣಿ ಬಿರುಕು ಬಿಟ್ಟಾಗಲೂ ಆದರ್ಶ್ನ ಶರೀರದಿಂದ ಜೀವಕೋಶಗಳು ಸಾಯುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅವನಿಗೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ನರಗಳು ಕಡು ನೀಲಿ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ಚರ್ಮದ ಮೇಲೆಯೇ ಹಾವಿನಂತೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಬೆವರಿನಿಂದ ನೆನೆದಿದ್ದರೂ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನನ್ನು ಸೋಲಿಸುವ ಅತೀವವಾದ ಛಲ ಅಡಗಿತ್ತು.ಆದರ್ಶ್ ನಿಲ್ಲಿಸು ಈ ಹುಚ್ಚು ಸಾಹಸವನ್ನು ಈ ಮಣಿ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಒಡೆದರೆ ನಿನ್ನ ಆತ್ಮವು ಅನಂತವಾದ ಶೂನ್ಯದಲ್ಲಿ ಕರಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಐದು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ನನ್ನ ಈ ದಿವ್ಯ ಜ್ಞಾನ, ಈ ಅಗಾಧ ಶಕ್ತಿ ಎಲ್ಲವೂ ಮಣ್ಣು ಪಾಲಾಗುತ್ತದೆ.