વાણી, વર્તન અને વિચાર એક સમય હતો જ્યારે સુરપુર નગરના આચાર્ય વિષ્ણુદાસ શાસ્ત્રીની ખ્યાતિ આકાશને આંબી ગઈ હતી. તેમના પ્રવચનોમાં ચરિત્રનું સ્વર્ણિમ મહિમા, પ્રલોભનના કાળા જાળમાંથી મુક્તિનો ઉપદેશ અને મિત્રતાના પવિત્ર બંધનનું અમૃત ઝરણું વહેતું. લોકો કહેતા, “આચાર્ય વિષ્ણુદાસના વચનો સોનાના સિક્કા જેવા છે – સાચા અને ચમકતા.” તેમના મુખમાંથી નીકળતા શબ્દો હૃદયને સ્પર્શીને આત્માને જગાડતા. પાસેના ગામ વલ્લભપુરના મંદિરના પુજારીના અકસ્માતિક અવસાન પછી તેમને ત્યાં પુજારી તરીકે નિયુક્ત કરવામાં આવ્યા. આ નિમંત્રણ તેમના માટે નવા અધ્યાયની શરૂઆત હતી.   એક પ્રભાતે, સૂર્યના સોનેરી કિરણો ઝાડીઓ પર વેરાતા હતા ત્યારે આચાર્ય વિષ્ણુદાસ પોતાના ગંતવ્ય તરફ જવા માટે સુરપુરની બસમાં ચડ્યા.