તક્ષશિલાના આકાશમાં સંધ્યાકાળનો લાલ રંગ ફેલાયેલો હતો, જે જાણે આવનારા રક્તપાતનો સંકેત આપી રહ્યો હતો. આચાર્ય ચાણક્યના કક્ષમાં તેલનો દીવો મંદ પ્રજ્વલિત હતો, જેની જ્યોત હવામાં સ્થિર હતી, બિલકુલ આચાર્યના મનની જેમ. ચંદ્રપ્રકાશ હજુ પણ હાર્ફી રહ્યો હતો, તેના શરીરમાં થાક હતો પણ મનમાં વિજયની અદમ્ય આકાંક્ષા હતી.ચાણક્યએ નકશા પરથી નજર હટાવી અને ચંદ્રપ્રકાશની આંખોમાં જોયું. "ચંદ્ર, તક્ષશિલા આવે છે એનો અર્થ એ છે કે ધનનંદને પોતાની વિષારી શક્તિ પર અત્યંત ગર્વ છે. તે માને છે કે પહાડોના સાંકડા રસ્તાઓમાં તે આપણને ઘેરી લેશે. પણ તે ભૂલી રહ્યો છે કે પહાડ જ્યારે વળતો પ્રહાર કરે છે ત્યારે સાગરનું મોજું પણ