ચંદ્રપ્રકાશનો અશ્વ અંધારી રાત્રિના સુસવાટા મારતા પવન સાથે હોડ લગાવી રહ્યો હતો. પાછળ મગધના સેંકડો ઘોડેસવારોની મશાલોનો પ્રકાશ લોહીની નદી વહેતી હોય તેમ જમીન પર પથરાઈ રહ્યો હતો. રુદ્રમણિ અને કાલકેતુએ આખી સેનાને આદેશ આપ્યો હતો—"જે ચંદ્રપ્રકાશનું મસ્તક લાવશે, તેને સુવર્ણમુદ્રાઓથી તોળવામાં આવશે!"જંગલની ગીચ ઝાડીઓ વચ્ચેથી રસ્તો કાઢવો મુશ્કેલ હતો. ચંદ્રપ્રકાશ જાણતો હતો કે જો તે સીધા માર્ગે જશે, તો મગધના ધનુર્ધારીઓ તેને સરળતાથી નિશાન બનાવી દેશે. તેણે પોતાના અશ્વને પહાડી કોતરો તરફ વાળ્યો. પાછળથી તીરોનો વરસાદ થઈ રહ્યો હતો. એક તીર તેના અશ્વના ખભાને સહેજ સ્પર્શીને નીકળી ગયું, જેનાથી ઘોડો વેદનામાં હણહણી ઉઠ્યો."ધીરજ રાખ મિત્ર, બસ થોડું અંતર વધુ!"