மதுரையின் அந்தப் பழைய பண்ணை வீட்டைச் சூழ்ந்திருந்த இருளும், வெளியே கொட்டித் தீர்க்கும் மழையின் சத்தமும் அந்த நள்ளிரவை மேலும் பயங்கரமாக்கிக் கொண்டிருந்தன. சமையலறையில் முதுகில் கத்தியோடு குப்புற விழுந்து கிடந்த ரங்கனின் உடலைப் பார்த்து உறைந்து போய் நின்றார்கள் அந்த நால்வரும். விக்ரம் இறப்பதற்கு ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்பே ரங்கன் கொல்லப்பட்டிருக்கிறான் என்ற தடயவியல் நிபுணர் நிலாவின் வார்த்தைகள், அவர்கள் ஒவ்வொருவர் மனதிலும் இனம் புரியாத மரண பயத்தை விதைத்திருந்தது. பிரியா சுட்டிக்காட்டிய அந்த விசித்திரமான ரத்தக் கறையை நிலா தன் கைகளில் இருந்த பூதக்கண்ணாடியை வைத்து மிக நுணுக்கமாக ஆராய்ந்தாள். அவளது முகம் குழப்பத்திலும், ஒருவித அச்சத்திலும் வெளிறிப் போனது. "கௌதம்... இது மனிதர்களின் கால்தடம் இல்லை," என்று அவள் குரல் நடுங்கியது. "பின்னே? விலங்கோட கால்தடமா?" என்று கௌதம் பதற்றமாகக் கேட்டான். "இல்லை கௌதம்! எனக்குத் தெரிந்த எந்த விலங்கின் தடத்துடனும் இது ஒத்துப் போகவில்லை.