அத்தியாயம் 1: நிலவொளிச் சதிசந்திரகிரிப் பேரரசின் அந்தப்புரம் அன்று ஒரு விசித்திரமான அமைதியில்ஆழ்ந்திருந்தது. அங்கிருந்த ரத்தினத் தூண்களுக்கு நடுவே, ஒரு ஓவியம் உயிர் பெற்று வந்தது போன்ற தோற்றத்துடன் அமர்ந்திருந்தாள் இளவரசி யசோதரா தேவி.மதியொளி தோற்றோடும் மாசற்ற திருமுகம்,மதி மயக்கும் விழி முனையில் மர்மத்தின் கருவூலம்!கார் மேகம் கவிழ்ந்தென்ன உன் கூந்தல் சரிவோ?கூர் வாள் முனைக்கும் உன் கடைக்கண் அழகோ?அவளது கார்மேகக் கூந்தல் முதுகின் பின்னே அருவி எனச் சரிந்து கிடக்க, முகமோ பௌர்ணமி நிலவின் ஒளியைத் தன்னுள் பிரதிபலித்தது. வில்லென வளைந்த புருவங்களுக்குக் கீழே, கூர்மையான வாள் முனையைப் போன்ற அவளது விழிகள் ஏதோ ஒரு ரகசியத்தைச் சுமந்திருந்தன. மின்னும் பட்டுத் துகிலால் ஆன அவளது உடையும், கழுத்தில் தவழ்ந்த நவமணிமாலைகளும் அவளது அரச குலப் பெருமையைச் சாற்றின. ஒரு பேரழகியாக மட்டுமல்லாமல், விழிஞைத் தேசமே வியந்து நோக்கும் ஒரு வீர மங்கையாகவும் அவள் அங்கு வீற்றிருந்தாள்.அவளது அழகைக் கண்டு அந்த