શહેરની ભીડમાં રમેશનું જીવન ઘડિયાળના કાંટા સાથે બંધાયેલું હતું. સવાર પડતાં જ એલાર્મ વાગે, બસ પકડવાની દોડ, ઓફિસમાં મીટિંગો, ટાર્ગેટ, ઈમેલ અને રાત્રે થાકેલી આંખો. સફળતા બધાની નજરે હતી, પણ મન ક્યાંક ખાલી લાગતું. ગામ છોડીને શહેરમાં આવ્યા ને હવે દસ વર્ષ થવા આવ્યા હતા. શરૂઆતમાં દર અઠવાડિયે મા ને ફોન કરતો, પછી મહિને એક વાર, અને હવે તો ક્યારેક જ. મનમાં હંમેશાં એક બહાનો તૈયાર રહેતો—“આજે બહુ કામ છે.” ગામમાં મા એકલી જ રહેતી. બાપુ ગયા પછી એનું જીવન દીકરાની યાદ આસપાસ જ ફરતું. સવારે વહેલી ઊઠીને આંગણામાં તુલસી ને પાણી આપતી, પછી રસોડામાં દીકરાને ગમતી વાનગીઓ બનાવતી—જાણે રમેશ