મિલના ધડાકાનો અવાજ હજુ પણ અભિમન્યુના કાનમાં ગુંજી રહ્યો હતો. ધૂળ, રાખ અને લોહીથી ખરડાયેલો અભિમન્યુ ખુલ્લા આકાશ નીચે લાંબો થઈને પડ્યો હતો. તેની બાજુમાં માયા કણસી રહી હતી. મિલની જ્વાળાઓ આકાશને આંબી રહી હતી, જે એ વાતનો પુરાવો હતી કે શંકરે તેના ભૂતકાળના તમામ પુરાવાઓને રાખમાં ફેરવી નાખવાનો ક્રૂર પ્રયત્ન કર્યો હતો.અભિમન્યુએ ધ્રૂજતા હાથે પોતાના જેકેટની અંદર હાથ નાખ્યો. પેલી લાલ ડાયરી સુરક્ષિત હતી. ગરમ લોખંડને અડવાને કારણે તેની હથેળીઓ પર ફોલ્લા પડી ગયા હતા, પણ તેને અત્યારે એ વેદનાનો અહેસાસ નહોતો થતો. તેના મગજમાં માત્ર એક જ વાત ઘૂમતી હતી — શંકરનો અસલી ચહેરો. જે માણસને તેણે પિતા