अध्याय २------------दफन झालेला हात-----------------------आदित्य देसाईच्या हातातली बेरेटा पिस्तूल आता थंड नव्हती; ती त्याच्या हातात गरम झाली होती, जणू ती स्वतःच त्या अदृश्य धोक्याला तोंड देण्यासाठी आतुर झाली होती. त्याने टॉर्चचा प्रकाश वेगाने चोहोबाजूंनी फिरवला. प्रत्येक झाड, प्रत्येक झुडूप आता त्याला शत्रू वाटत होते. त्याला खात्री होती—जो कोणी किंवा जे काही होते, ते अजूनही जवळपास लपून बसले होते आणि त्याच्यावर नजर ठेवून होते."पाटील! लवकर!" त्याने वॉकी-टॉकीवर परत एकदा ओरडला. त्याचा आवाज शांततेत घुमला, पण त्याला लगेच जाणवले की त्याने चूक केली. इतक्या शांत वातावरणात आवाज देणे म्हणजे शत्रूला आपले नेमके ठिकाण सांगण्यासारखे होते.त्याने त्याच्या हातातील घड्याळात वेळ पाहिली. जवळजवळ पावणेतीन वाजत