ચંદ્રપ્રકાશની પીઠ પર તલવારની ઠંડી ધાર અડી રહી હતી. હવેલીની પાછળનો એ અંધારો ખૂણો મૌન હતો, પણ વાતાવરણમાં ભયાનક તણાવ હતો. ચંદ્રપ્રકાશે ધીમેથી પોતાનો હાથ હલાવવાની કોશિશ કરી, પણ શિખરનો અવાજ ફરી ગુંજ્યો, "હલવાની કોશિશ પણ ના કરતો ભદ્ર, અથવા મારે કહેવું જોઈએ... યુવરાજ ચંદ્રપ્રકાશ?"ચંદ્રપ્રકાશ સ્તબ્ધ થઈ ગયો. મગધના હૃદયમાં, શત્રુના ગઢમાં તેની અસલી ઓળખ છતી થઈ ગઈ હતી. તેણે અત્યંત શાંતિથી પૂછ્યું, "તું કોણ છે? અને તારો હેતુ શું છે?"શિખરે પોતાની તલવાર સહેજ પાછી ખેંચી અને ચંદ્રપ્રકાશની સામે આવ્યો. તેણે પોતાનો નકાબ હટાવ્યો. તેની આંખોમાં કોઈ દુશ્મની નહીં, પણ આદર હતો. "યુવરાજ, મારું નામ શિખર નથી. હું આચાર્ય ચાણક્યનો