ગિરિનગરના પહાડો પર સૂર્યોદય થયો હતો, પણ આ ઉજાસમાં કોઈ ઉમંગ નહોતો. શિવ મંદિરના પટાંગણમાં પર્વતક રાજાના સૈનિકો હજુ પણ સુરંગના મુખ પરથી પથ્થરો હટાવવાનો નિરર્થક પ્રયાસ કરી રહ્યા હતા. સુવર્ણા એક પથ્થર પર બેસીને શૂન્યમનસ્ક નજરે એ કાટમાળને જોઈ રહી હતી. તેના હાથ લોહી અને ધૂળથી ખરડાયેલા હતા, પણ તેને પોતાની વેદનાનું ભાન નહોતું. તેના કાનમાં હજુ પણ સુરંગમાં થયેલો એ ભયાનક ધડાકો ગુંજતો હતો."સુવર્ણા, તારે વિશ્રામની જરૂર છે," પર્વતક રાજાએ તેની નજીક આવીને ધીમા અવાજે કહ્યું. તેમની આંખોમાં પણ અપરાધભાવ હતો. તેમને પસ્તાવો હતો કે રુદ્રમણિ જેવા ગદ્દારને ઓળખવામાં તેમણે બહુ મોડું કરી દીધું, જેના પરિણામે તક્ષશિલાનો યુવરાજ