૨૬. ભૂગર્ભની ભુલભુલામણીતેમની પાછળ પુસ્તકોની દીવાલનો બનેલો ગુપ્ત દરવાજો ધડામ કરતો બંધ થયો. એક ક્ષણ માટે, મોન્સિયર જીન-પિયરના સંઘર્ષનો અને પેલા અજાણ્યા માણસના ગુસ્સાભર્યા અવાજનો ઘોંઘાટ સંભળાયો અને પછી એકદમ શાંતિ છવાઈ ગઈ. આદિત્ય, સંધ્યા અને સમય એક સાંકડી, પથ્થરની સીડી પર ઊભા હતા જે અંધકારમાં નીચે ઉતરતી હતી. હવામાં ભેજ અને સદીઓ જૂની ધૂળની ગંધ ભળેલી હતી."આપણે ચાલતા રહેવું પડશે," આદિત્યએ સમયનો હાથ મજબૂતીથી પકડીને કહ્યું. તેનો અવાજ શાંત હતો, પણ સંધ્યા તેની પાછળ રહેલી ચિંતાને પારખી શકતી હતી.તેઓ ઝડપથી સીડી ઉતરવા લાગ્યા. દરેક પગથિયું તેમને પેરિસની જીવંત દુનિયાથી વધુને વધુ દૂર અને એક અજાણ્યા, પ્રાચીન ભૂગર્ભ વિશ્વની નજીક