ती बोलली नाही…सकाळ उजाडली होती, पण अनयाच्या मनात अजूनही रात्रच होती.खिडकीतून येणारा प्रकाश खोली उजळवत होता, पण तिच्या आत कुठेतरी एक कोपरा अजूनही अंधारातच होता. ती उठली, नेहमीसारखी. घड्याळाचा अलार्म वाजायच्या आधीच. कारण तिच्या आयुष्यात वेळेचा हक्क तिचा नव्हता. वेळ तिच्यावर राज्य करत होती.स्वयंपाकघरात पाय ठेवताना तिला क्षणभर वाटलं—आज थांबावं. फक्त पाच मिनिटं. पण सवय शरीरापेक्षा जलद असते. गॅस पेटला. भांडी खणखणली. चहा उकळला. आणि त्या वाफेसोबतच अनयाचं मन पुन्हा एकदा कुठेतरी विरघळून गेलं.घर जागं होत होतं.ती मात्र आधीच थकलेली होती.अनया—हे तिचं नाव.पण नाव फक्त कागदावरच होतं.घरात ती “आई” होती.ऑफिसमध्ये “efficient employee”.नात्यांमध्ये “adjust करणारी बायको”.ती स्वतः कोण होती, हे प्रश्न