નંદલાલના કાનમાં હજી પણ બંદૂકની ગોળીઓ અને ડાકુઓની ચીસો ગુંજી રહી હતી. ચારે તરફ ઘેરો અંધકાર હતો, અને કાળુના માથા પર થયેલા ઘામાંથી વહી રહેલું લોહી જમીન પરના સૂકા પાંદડા પર ટપકી રહ્યું હતું. નંદલાલે ઝડપથી તેના ખોળામાંથી સૂતેલા કિશનને ગાડામાં સાચવીને સુવડાવ્યો. તે ડરથી કાંપતો હતો, પણ તેને ખબર હતી કે આ સમયે તેણે ધીરજ ગુમાવવાની નથી."કાળુ, કાળુ... આંખો ખોલ, ભાઈ!" નંદલાલે કાળુને હળવેથી ઢંઢોળ્યો, પણ કાળુ તરફથી કોઈ પ્રતિભાવ ન આવ્યો.સદભાગ્યે, વેપારી હોવાને કારણે નંદલાલની ગાડીમાં થોડી દવાઓ અને પ્રાથમિક સારવારનો સામાન હતો. ડાકુઓ માત્ર પૈસા અને કિંમતી માલ જ લૂંટી ગયા હતા, બાકીનો જીવનજરૂરી સામાન ગાડીમાં પડ્યો