माणसं बदलत नाहीत, वेळ त्यांना खरी ओळख दाखवतेकोकणाच्या डोंगररांगांमध्ये वसलेलं सोनकुसूर गाव. पावसाळ्यात धुक्याची चादर पांघरलेलं, हिवाळ्यात शांत आणि उन्हाळ्यात जरा कोरडं—पण गावाची एक ओळख कायम होती. इथे लोक पटकन विश्वास ठेवत आणि तितक्याच पटकन विसरत.या गावात एक जुनं वाड्यासारखं घर होतं—जोशी निवास. गावकरी म्हणायचे, “हे घर बोलत नाही, पण सगळं आठवतं.”त्या घरात परत आला होता निलेश जोशी—दहा वर्षांनी.शहरात निलेश यशस्वी झाला होता. मोठ्या कंपनीत वरिष्ठ पद, गाडी, प्रतिष्ठा. गावात येताना तोच जुना हसरा निलेश होता—किमान लोकांना तसं वाटत होतं. हात जोडून नमस्कार करणारा, गोड बोलणारा, मदतीची आश्वासनं देणारा.“किती बदललाय निलेश,” लोक म्हणत.पण वेळ हसत होती. कारण तिला माहीत होतं—बदल