(आईने जेव्हा जीवनात हरण्यापासून वाचविले – विस्तारित कथा)रात्रीचे अकरा वाजले होते.आकाशावर काळ्या ढगांची जड चादर पसरली होती. वीजा फक्त चमकत नव्हत्या—त्या आकाश फाडत होत्या. प्रत्येक कडकडाटासोबत माझ्या छातीत काहीतरी तुटत होतं. त्या रात्री मला पावसाची भीती वाटत नव्हती. मला भीती वाटत होती… स्वतःची.माझं नाव अनिकेत.शहरात राहणारा, शिकलेला, नोकरी करणारा—असं बाहेरून दिसणारं आयुष्य माझं होतं. पण आतून मी पूर्णपणे रिकामा झालो होतो. अपयशांची यादी खूप मोठी झाली होती. नोकरी गेली. कर्ज वाढलं. मित्र दूर झाले. आणि आई गेल्यानंतर… मी स्वतःपासूनच दूर गेलो.आई गेली, पण तिचा आवाज माझ्या डोक्यात राहिला.“धीर धर.”“सगळं ठीक होईल.”पण काहीच ठीक झालं नव्हतं.त्या रात्री मी निर्णय घेतला होता—हे