"ક્યારેક નીકળું છું વિરાગની મશાલ લઈ સાથે,પણ માયા જકડી લે છે બાહુપાશમાં ઉદાર દિલ સાથે,પછી ભટકી રહું છું ભ્રમમાં જુઠ્ઠી જિંદગી સાથે."- મૃગતૃષ્ણા _____________________૧૯. માયાવી સેતુત્રીજી સુરંગમાં પ્રવેશ્યા પછી તરત જ, વાતાવરણમાં એક સ્પષ્ટ ફેરફાર અનુભવાયો. આ સુરંગ અગાઉની સુરંગોની જેમ માનવ-નિર્મિત અને સુઘડ કોતરેલી નહોતી. આ એક કુદરતી ગુફા જેવી હતી, જેની દીવાલો ખરબચડી અને આડી-અવળી હતી. છત પરથી લટકતા ચૂનાના પથ્થરના સ્તંભો (Stalactites) એવા લાગતા હતા જાણે પહાડના દાંત હોય જે તેમને ગળી જવા તૈયાર હોય. હવા વધુ ઠંડી અને ભેજવાળી હતી, અને તેમાં ગંધકની એક તીવ્ર, અપ્રિય ગંધ ભળેલી હતી."આપણે પર્વતના હૃદયની વધુ નજીક જઈ રહ્યા છીએ," આદિત્યએ