ಕರ್ನಾಟಕದ ಕರಾವಳಿಯ ಆ ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿ ಹೊನ್ನಮರಡಿಗೆ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಸೆಳೆತವಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ಸಾಗರ ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಅಲೆಗಳ ಅಬ್ಬರದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಅಳಲಾಗದ ಕಥೆಯಿತ್ತು. ಅದೇ ಹಳ್ಳಿಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ ಹಳೆಯ ದೀಪಸ್ತಂಭದ ಬಳಿ ಪ್ರತಿ ಸಂಜೆ ಕುಳಿತು ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಸಮುದ್ರವನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸುವ ಆಕೆ ಮಾನ್ವಿ. ಆಕೆಯ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕಿಂತಲೂ ಆಕೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿನ ಮೌನ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಆಕರ್ಷಿಸಿತ್ತು.ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ ನಗರದ ಜಂಜಾಟದಿಂದ ಬೇಸತ್ತು, ತನ್ನ ಮುಂದಿನ ಕಾದಂಬರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಕಥಾವಸ್ತುವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಲೇಖಕ. ಅವನಿಗೆ ಜನರ ಮುಖಗಳನ್ನು ಓದುವ ಹವ್ಯಾಸ. ಆದರೆ ಮಾನ್ವಿಯ ಮುಖ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಬಗೆಹರಿಯದ ಒಗಟಿನಂತಿತ್ತು. ಆಕೆ ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಬೆರೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೀನುಗಾರರ ಮಕ್ಕಳು ಅವಳ ಹತ್ತಿರ ಹೋದರೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನಗೆ ಬೀರಿ ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು.ಒಂದು ಸಾಯಂಕಾಲ ಸೂರ್ಯ ಕೆಂಪಗೆ ಕರಗುತ್ತಾ ಸಾಗರದ ಒಡಲು ಸೇರುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ ಮಾನ್ವಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತ. ಹತ್ತು ನಿಮಿಷಗಳ ಕಾಲ ಕೇವಲ ಅಲೆಗಳ ಸದ್ದಷ್ಟೇ ಕೇಳಿಸಿತು. ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ