મહેલના શયનખંડની બારીમાંથી આવતો ઠંડો પવન દીવાને બુઝાવવાની કોશિશ કરી રહ્યો હતો. ફર્શ પર પડેલા લોહીના ટીપાં હજુ તાજા હતા. સૂર્યપ્રતાપે તલવાર ખેંચી અને બારીની બહાર કૂદવાની તૈયારી કરી, પણ ચાણક્યએ તેનો હાથ પકડી લીધો."ધીરજ રાખ, સૂર્ય! આ લોહી દુશ્મનનું હોઈ શકે અથવા તો... આ એક છળ હોઈ શકે." ચાણક્યએ નીચે નમીને લોહીને આંગળીથી અડક્યું અને સૂંઘ્યું. "આ અસલી રક્ત નથી, આ તો લાલ રંગનો આલતો અને લોખંડના કાટનું મિશ્રણ છે. ચંદ્રપ્રકાશ અહીં જ ક્યાંક છે."ચાણક્યની નજર ખંડના એક ખૂણે પડેલા મોટા લાકડાના કબાટ પર ગઈ. તેમણે સંકેત કર્યો અને સૂર્યપ્રતાપે કબાટનો પાછળનો ભાગ હટાવ્યો. ત્યાં એક ગુપ્ત માર્ગ હતો