सकाळची कोवळी किरणं खिडकीतून आत येत होती. अरुणाच्या हातात कॉफीचा मग होता, पण त्याचं लक्ष त्या गरम पेयापेक्षा खिडकीबाहेरच्या झाडांवर होतं. पानांचा तो हलका आवाज, त्यात मिसळणारी पक्ष्यांची किलबिल, आणि मंद वारा - सगळं काही शांत होतं. पण अरुणाच्या मनात मात्र एक वेगळंच वादळ उठलं होतं. तो रोज सकाळी असाच बसायचा, पण आज त्याच्या डोक्यात एकच विचार घुमत होता - "ती आठवण का परत आली?"अरुणाचं आयुष्य साधं होतं. एक छोटी नोकरी, एकटाच राहणारा माणूस, आणि त्याच्या भावनांचं एक खोल दडलेलं विश्व. तो कोणाला जास्त जवळ येऊ देत नव्हता, पण तरीही त्याच्या मनात कुठेतरी एक कोपरा होता, जिथे तिची आठवण जपलेली